از نگــــاه تـــــو فقـــــط نـــــور خدا مي‌بارد
هـــر کسي نــــــــام تو را روي لبش مي‌آرد
 نا خود آگاه دلش چشمه اي از ايمان است
هر کسي نيست در اين دايره سرگردان است

در کــرمخانۀ لطـــف تو مقـــرب باشد
هر که خاک قدم حضرت زينب باشد
 قدر يک گوهر يکدانۀ تو مکتوم است
ام کلثوم تو مانند خودت مظلوم است

هر کس از باغ بهشت تو سخن مي‌گويد
از بزرگي و کرامات حسن مي‌گويد
 بر سر دوش نبي نور دو عيني داري
جان عالم به فدايت! چه حسيني داري

رحمت و جود و سخا جلوه اي از آيۀ توست
که مُقدّم به تو يا فاطمه همسايۀ توست
خــانه داري تــو که شهـــرۀ آفاق شده
عرش أعلي به تماشاي تو مشتاق شده

حب تو موهبت حضرت حق در دل هاست
خانه ات تا به ابد مقصد سرمنزل هاست
خانۀ ساده ات از صدق و صفا لبريز است
قلب سجاده ات از شور دعا لبريز است

تو که در بندگي و زُهــد و وفا دريايي
پارۀ قلـــب نبـــي ، انسيـــة الحورايي
 لحظه هايت همه ايثار، صداقت، تقوا
راضيه، مرضيه ، صديقه ، زکيّه ، زهرا

شده تسبيح لبت نغمۀ حيدر حيدر
ذکر هر روز و شبت نغمۀ حيدر حيدر
 با تو تکليف قدر حکم قضا معلوم است
در کنار تو دگر صبر و رضا معلوم است

نام تو فاطمه يا فاطمه تسبيح علي ست
ياد تو لحظۀ اعجاز مفاتيح علي ست
عاشقانه تو که با ياد علي مي خواني
دم به دم در همه جا نادعلي مي‌خواني

بين محراب ازل گرم سجودي بانو 
اولين فاطمۀ صبح وجودي بانو
سرّ «لولاک» که تکليف مرا روشن کرد
علت خلقت افلاک تو بودي بانو

ای تـــاج ســر عـــالم و آدم زهرا

از کودکی ام دل به تو دادم زهرا

آن روز که من هستم و تاریکی قبر

جان حسنت برس به دادم زهرا