افسوس ندارد او عمویی دیگر 
لب تشنه دوان دوان به سویی...دیگر 
بانوی سه ساله آب می خواست ولی 
آبی که ندارد آبرویی دیگر

تردید نکن امیر بر می گردد
فرمانده بی نظیر بر می گردد
در گوش رقیه این چنین گفت حسین
بابا قمر منیر بر می گردد

دل خون و غمین به محضرت برگشتم
از شوق نگاه آخرت برگشتم
زینب به زبان گریه میگفت حسین
شرمنده بدون دخترت برگشتم

دلم قدری غزل میخواست بابا

رهایی از قفس میخواست بابا

تورا نامرد ها از من گرفتند

دلم وقتی بغل میخواست بابا 

عمه با سمت چپ صورت من حرف نزن

سیلی زجر گرفته شنوایی مرا

عمه جان موی سرم سوخته است

نگذاری که ببیند پدرم زخم مرا

دیدم که نیزه داری،بر نی سر تورا داشت

وقتی به گوش من زد انگشتر تورا داشت

فهمیده ام دراین شهر معنای سیلی ام را

از ضرب دست خوردم دندان شیری ام را

عمه می گشت،چو پروانه به گرد دخترت

تا  نگوید  کمتر از گل  دشمنت  بر دلبرت

مثل شمعی ای پدر جان سوختم از هجر تو

حال باید که بمیرم  من به حال حنجرت

رقیه نازلی صورتین قویما دیواره.

کرب وبَلا چوللَّرینه باخما آواره.

عطش سیلس اسیری و بلا دید

بلا تا شام بعد از کربلا دید

چه حالی داشت وقتی که رقیه

سرت بر نیزه و تشت طلا دید

مجنون شبیه طفل تو شیدا نمی شود

زین پس کسی بقدر تو لیلا نمی شود

درد رقیه تو پدر جان یتیمی است

درد سه ساله تو مداوا نمی شود