گفته ای هرکه زیارت کند از صدق مرا 

میکنم بدرقه اش تا در مینوی بهشت

به امیـد کـرمت در حـرمت آمده ام

نا امیدم منما ای گل خوشبوی بهشت

دل در حرمش دارد عجب حال غریبی

برده است زدل خال لبش هر چه شکیبی

نوشی چو زلعل لب او قطره ای از عشق

یابی به دل عاشق خود حال عجیبی