عشق تو گوهر پرقیمت اجداد من است

ارثیه بود رسیده به من از ده پشتم

جرم من خاطره های سفر کرب و بلاست

هست بر روی ضریحت اثر انگشتم

به فرموده حق خیر کثیر است

به حیدر که شهنشاه غدیر است

نوشته به درِ عرش اعلی

حسین بن علی امیر است

باز این دل تنگم مست و هوایی شد
بر سینه کوبید و کرب و بلایی شد

ما خانه زاد روضه های پور زهراییم
چون مهدی صاحب زمان مجنون لیلاییم

عمری نمک خوردم تو محفلت ارباب
لعنت فرستادم بر قاتلت ارباب

الحمدلله از ازل وقف شما هستم
یک دل نه صد دل عاشق کرب و بلا هست

به عشق روی حسین دل بهانه کرده حرم 

زپیچ وتاب فراقش صدا زنم که زغم 

دلم گرفته دمادم هوای شهر حسین 

دوباره دست به قلم شد دلم ز بهر حسین

حسین! گوشه چشمی که حرف هادارم

  دلم گرفته فقط "شوق"کربلادارم

توسرپناه منی یک نگاه کن اقا

      مگربه غیرحسینیه من کجادارم؟

❣السلام علیک یا ابا عبدالله الحسین ❣

باز سیاهی علمت دیده میشود 
آثار خیمه های غمت دیده میشود 

افتاده سینه ام به تپش های انتظار 
از روی تل حرمت دیده میشود

خورشید گلوی تاک را می بوسید

پیراهن چاک چاک را می بوسید

انگشتر عشق را به غارت بردند

انگشت بریده خاک را می بوسید

ای تیغ بگو که از کجا می‌آیی
از سمت نگاه آشنا می‌آیی
انگار که خون می‌چکد از دیده‌ی تو
ای تیغ مگر ز کربلا می‌آیی

ای کشتة عشق! کو علی اکبر تو؟
کو دست تو، کو پای تو و کو سر تو؟
انگار فرات دیگری جاری شد
از خون گلوی نازک اصغر تو

تا کرب و بلا هست ، زمین را عشق است  

آه دل همواره غمین را عشق است

 هر چند که هیچ است همه ارزش ما  مجنون حسینیم ، همین را عشق است