تا تورادارم حسین کی دم زغربت میزنم؟

هرکجا نامت بُوَد ، من حرف زحُرمَت میزنم
 
 دیگران معتاد سیگار و هشیش و شیشه اند

اعتیادم خاک توست، هر لحظه تربت میزنم

زندگی چیز دیگری شده است ، تا به نامت رسیده‌ایم حسین!

عشق سوغاتِ کربلاست اگر ، مزه‌اش را چشیده‌ایم حسین!

هر دلی را به دلبری دادند ، هر سری را به سَروَری دادند

ما که هر وقت گفته‌ایم خدا ، از خدایت شنیده‌ایم: حسین

آرامشِ گدایِ تو ؛؛ در حالتِ بُکاست....

اوجِ عنایتت به گدا ؛؛ اِذنِ ” کربلاست ”...

” زهرا ” -- اگر که اولِ سالی ؛؛ نظر کند....

” شبهایِ جمعه ” ؛؛ نوکرتان -- محضرِ شماست....

حال من در میان روضه ی تو
شرح زیبای احسن الحال است
قاتل من ... ولی به جان شما
مرثیّه های سخت گودال است

مــــرغ جــان تمــام سینه زنان
خوش نشسته بروی بام حسین
دستشان روی سینه می آید ...
تا می آید به گوش, نام حسین

رو به چشمان روشن مرقد ...
چشم زوّار تو قد دریاست
در جوار ضریح شش گوشه
روضه خوان تو حضرت زهراست

هوس کربلا زده به سرم
چه غریبانه در شب جمعه
روضه خوان تو می شوم آقا
با دل خسته هر شب جمعه

قلب مدینه می تپد از خاک پای تو

جاروکش همیشه ی این آستان شود

حتی بهشت با سر مژگان رسیده است

تا قبله گاه وسعت هفت آسمان شود

شب جمعه، شب راز و نیاز است

شب جمعه، شب سوز و گداز است

شب جمعه، درِ رحمت بود باز

کند عاشق سوی معشوق پرواز

شـبـهـای جـمـعـه مـی گـیـرم هـواتـو

اشـک غـریـبـی مـی ریـزم بـراتـو

بـیـچـاره اون کـه حـرم رو نـدیـده

بـیچـاره تـر اون کـه دیـد کربلا تو