روزگار مأمور گشته به پراكنده كردن كسانى كه با هم الفت و انس دارند

الدّهر موكّل بتشتيت الالّاف.

اگر بتوانى كارى كنى (و چنان زندگى كنى) كه ميان تو و ميان خداوند ولى نعمت ديگرى نباشد اين كار را بكن.

ان استطعت أن لا يكون بينك و بين اللَّه ذو نعمة فافعل.

چه بسا ثروتمند كم خير و بخيلى، كه تلف به جاى نهد (اموالى را كه جمع كرده است تلف گردد).

ربّ صلف أورث تلفا.

همراه تو همچون تكّه پارچه‏ اى است كه لباس را بدان وصله كنند پس با كسى مصاحبت كن كه شباهت با تو داشته باشد. (و وصله ناجور نباشد)

الصاحب كالرّقعة فاتّخذه‏ مشاكلا.

براستى كه شما اگر رو آوريد به خدا بخوبى و رستگارى رو آورده‏ايد و اگر روى بگردانيد هم از او رو گردانده‏ايد.

انّكم ان اقبلتم على اللَّه اقبلتم و ان ادبرتم عنه أدبرتم.

بخل زياد، جوانمردى را زشت و برادری را تباه سازد.

زيادة الشّحّ تشين الفتوّة و تفسد الاخوّة.

غريب (تنها و بيگانه) كسى است كه دوستى ندارد.

الغريب من ليس له حبيب.

براستى كه تو اگر با خدا بجنگى ربوده شوى و نابود گردى.

انّك ان حاربت اللَّه حربت و هلكت.

شخص بخيل به اندكى از مال دنيا بر خود بخل ورزد، ولى همه آن را سخاوتمندانه به وارثان خود میبخشد.

البخيل يبخل على نفسه باليسير من دنياه و يسمح لورّاثه بكلّها.

برادران دينى در دوستى پايدارترند.

اخوان الدّين أبقى مودّة.

هر گاه خداوند بنده‏اى را دوست بدارد او را به محبّت خود سرگرمش سازد.

اذا اكرم اللَّه عبدا شغله بمحبّته.

بخل ورزيدن به مال موجود، بدگمانى به خداى معبود است.

البخل بالموجود سوء الظّنّ بالمعبود.

برادرى كه از (كمال يا علم) او بهره گيرى بهتر است از برادرى كه تو بر (كمال يا علم) او بيفزايى.

أخ تستفيده خير من أخ تستزيده.

هر گاه ديدى خداوند تو را با خلق خود مأنوس و سرگرم ساخته و از ذكر خود رمانده است، آن وقت است كه به راستى تو را مبغوض داشته است.

اذا رأيت اللَّه يؤنسك بخلقه و يوحشك من ذكره فقد أبغضك.

آنچه سبب از بين رفتن توانگرى و دارايى میشود باز داشتن مال از نيازمند است.

سبب زوال اليسار منع المحتاج.