حسود، بر تقدير غضبناك و خشمگين است.

اَلْحَسُودُ غَضبانُ عَلَي الْقَدَرِ.

شكر زيور توانگري است و شكيبايي زيور گرفتاري.

أَلشّكرَ زينَة الغِني وَ الصَّبرُ زينَةُ البَلوي.

به وسيله استغفار و توبه خويشتن را معطر و خوشبو سازيد، تا بوهاي زننده و نامطبوع گناهان رسوايتان نسازد.

تَعَطَّروُا بالاستغفارِ، لا تَفضَحُكُم روائِح الذُّنوبِ.

نخستين چيزي كه بر شما در قبال خداي سبحان واجب است، سپاس گزاري از نعمتهاي او و فراهم آوردن موجبات خشنودي اوست.

اَوَّلُ ما يَجِبُ عَليكُم لِلّهِ سُبحانَهُ شُكرَ أياديهِ و إِبتِغاءُ مَراضيهِ.

مشورت چشم هدایت است و هر کس نظر خود را کافی بداند خود را در خطر انداخته است.

الاِسْتِشَارَةُ عَیْنُ الهِدایَةِ وَقَدْ خاطَرَ مَنِ اسْتَغنَى بِرَأْیِهِ‏.

Consultation is the chief way of guidance; he who is content with his own opinion endangers himself.

توبه كنيد و به سوي خداوند عزوجل بازگشته و در محبت او داخل شويد، پس همانا خداوند انسان هاي توبه كننده و پاك را دوست دارد و انسان مؤمن نيز توبه كننده است.

تُوبُوا الي اللهِ عزّوجَلَّ و ادخُلُو في محبَّتِهِ. فانّ اللهَ يُحبُّ التّوابينَ و يحبّ المُتَطَهرّينَ و المومِنُ توّابٌ.

توبه قلبها را پاكيزه نموده و (آثار) گناهان را مي شويد.

التَوبَةُ تُطَهِّرُ القلوبَ و تَغسِلُ الذّنوب.

سفارش من به شما آن است كه هرگز براي خدا شريكي قرار ندهيد.

وصيَتي لَكُم لا تُشرِكٌوا باللهِ شَيئاً.

شكرگزاري عالم به خاطر علم خود، عبارت است از عمل كردن به آن علم و قرار دادن آن در اختيار مستحقش.

شُكرُ العالِمِ علي عِلمِهِ، عَمَلُهُ بِهِ و بَذلُهُ لِمُستَحَقِّيهِ.

هيچ بي شرمي و وقاحتي چون بهتان زدن نيست.

لا قحَةَ كَالبُهتِ.

همانا قبل از قيام قائم سالهاي نيرنگ است كه در آن سالها شخص راستگو و درست كار را تكذيب مي كنند و شخص دروغ گو را تصديق مي نمايند.

اِنَّ قَبلَ قيام القائمِ سنين خُداعَةٍ يُكَذّبُ فيها الصادقُ و يُصَدَّقُ فيها الكاذبُ.

حياء همنشين و همراهِ عفّت و پاكدامني است.

الحياءُ قرينُ العِفافِ.

حج‌گزار و عمره‌گزار میهمان خدا هستند و خداوند به آنان آمرزش هدیه می‌کند.

الحاجُّ والمُعتَمِرُ وَفْدُ اللهِ، ویَحْبُوهُ بِالمَغْفِرَةِ.

Those who perform Hajj and `Umrah are the Allah`s guests and, therefore, He will reward them by forgiving their sins.

نيكوترين حيا، حياء و شرم از نفس خويش است.

أحسَنُ الحياءِ استحياءُكَ من نفسِك.

گاه چیزى را [از خدا] می‌خواهى اما به تو داده نمى‌شود، و بهتر از آن به تو داده می‌شود.

رُبَّما سَألْتَ الشَّیءَ فَلَمْ تُعْطَهُ وَاُعْطِیتَ خَیْراً مِنْهُ.

It may happen that you ask (Allah) for something and He does not give it to you in order to endow you with (something) of better quality (later).