انسان با ايمان دائماً مشغول به ذكر خداوند، بيشتر اوقات در حال تفكّر بر نعمت هاي الهي، شاكر (بر نعمات) و در موقع بلاء و سختي نيز صبور و بردبار است.

المؤمِنُ دائم الذِّكرِ، كَثيرُ الفكرِ عَليَ النّعماءِ شاكِرٌ وَ فِي البلاءِ صابرٌ.

هر كه ادبش از خردش افزون شود، همچون شباني است در ميان گوسفندان بسيار.

مَنْ زادَ اَدَبُهُ علي عَقْلِهِ كانَ كَالرّاعي بَينَ غَنَمٍ كَثيرَةٍ.

حسادت، مرضي است كه دوا و علاجي ندارد.

اَلحَسَدُ مَرضٌ لا يُؤسَي.

شرك به خدا، آفت ايمان است.

آفةُ الايمانِ الشِّركُ.

بر تو باد خوش‏رویى ، که خوش‏رویى ، کمند دوستى است .

عَلَیکَ بِالبَشاشَةِ فَإنَّها حِبالَةُ المَوَدَّةِ ؛

خویشتن‌داری و به قدر کفافْ خرسند بودن، از پایه‌های ایمان است.

ُسْنُ العَفافِ والرِّضا بِالکَفافِ مِن دَعائِمِ الإیمانِ.

Of the pillars of Faith is the self-control as well as being satisfied with the extent of sufficiency (of livelihood).

هيچ ظالمي را از حسود، شبيه تر به مظلوم نديدم.

ما رَأَيْتُ ظالِماً أَشْبَهَ بِمَظْلُومٍ مِنَ الْحاسِدِ.

اوج حيا اين است كه آدمى از خودش حيا كند.

غايَةُ الحَياءِ أن يَستَحيِىَ المَرءُ مِن نَفسِهِ؛

حسود، شفا و بهبودي نمي يابد.

اَلْحَسُودُ لا يَبْرَأُ

شكر هر نعمتي، پرهيز كردن از حرامهاي خداوند است.

شُكرُ كُلِّ نِعمَةٍ أَلورَعُ عن محارِمِ اللهِ.

دوستي و حب خدا آتشي است كه بر هر چه بگذرد آن را مي سوزاند و بر هيچ چيز نمي تابد مگر اينکه روشن و نورانيش مي نمايد.

حبُّ اللهِ نارٌ لا يَمَرُّ علي شيٍ الا احْتَرَقُ و نور اللهِ لا يَطَّلِعُ علي شيٍ الاّ اضاءَ.

بسیارىِ بخل ، جوان‏مردى را زشت و برادرى را تباه مى‏کند .

زِیادَةُ الشُّحِّ تَشینُ الفُتُوَّةَ وَ تُفسِدُ الأُخُوَّةَ ؛

میل تو به کسى که از تو دورى مى‏کند ، خوارى است .

رَغبَتُکَ فِى زاهِدٍ فیِکَ ذُلٌّ ؛

شكرگزاري مومن در كردار او آشكار مي شود و شكرگزاري منافق از زبانش فراتر نمي رود.

شُكرُ المؤمِنِ يَظهَرُ في عَمَلِهِ، شُكرُ المنافِقِ لا يتجاوزُ لِسانَهُ.

سپاس گزاري بازگو كننده نيت و زبان درون است.

ألشكرُ ترجمانُ النِّيَّةِ وَ لسانُ الطَّويَّةِ.