نفاق، برادر شرك است.

النِفاقُ اَخُو الشِركِ.

او (مهدي - عجل الله تعالي فرجه الشريف -) جواني است چهار شانه، نيكو روي و زيبا موي كه مويش بر شانه اش ريخته و نور صورتش بر سياهي موي سر و صورتش برتري دارد.

هو شابٌ مربوعٌ، حَسَنُ الوجهِ حَسَنُ الشََّعرِ، يَسيلُ شَعرُهُ علي منكِبَيهِ و نُورُ وجِههِ يَعلُو سَوادَ لِحيتِهِ و رأسِهِ.

سپاس گزاري تو از كسي كه از تو راضي است موجب رضايت و وفاداري بيشتر او مي شود.

شُكرُكَ للرّاضي عَنكَ يَزيدُه رضاً و وفاءاً.

و كسي كه از دردمندي، نيازي از نيازهاي دنيا را برآورده كند و به خاطر برآورده ساختن نياز او قدم بردارد تا اينكه خداوند نياز او را بر آورده كند، خداوند دوري از نفاق و دوري از آتش را به او ببخشد.

وَ مَنْ كَفي ضَريراً حاجَةً مِن حوائِجِ الدنيا و مَشي له فيها حتي يَقضِيَ اللهُ لَهُ حاجةً، أَعطاه اللهُ براءَةً من النفاقِ و براءَةً من النار.

بدانيد كه همانا آن كسي كه از ما (مهدي - عجل الله تعالي فرجه الشريف -) فتنه هاي آينده را دريابد، با چراغي روشن در آن گام مي نهد و بر همان سيره و روش صالحان (پيامبر و ائمه) رفتار مي كند.

الا و انَّ من أدرَكَها منّا يَسرِي فيها بِسراجٍ مُنيرٍ و يَحذُو فيها علي مثال الصالحين.

اجابت دعایت را دیر مپندار، در حالی که خودت با گناه راه اجابت آن را بسته ای.

لا تَستَبطیِء إجابَةَ دُعائِکَ وَ قَد سَدَدتَ طَریقَهُ بالذُّنوبِ

عاقل ترين مردم، با حياترين آنهاست.

اعقَلُ النّاسِ أحياهُم.

ايمان و حياء دو همراه و همنشيني هستند كه هيچگاه از هم جدا نمي شوند.

الايمانُ و الحياءُ مقرونانِ في قَرَنٍ و لا يفترقان.

از رفت و آمد به جاهاي تهمت برانگيز و مجالسي كه گمان بد به آنها برده مي‏شود بپرهيز؛ زيرا دوست بد همنشين خود را مي‏فريبد.

إيَّاكَ وَ مَوَاطِنَ التُّهَمَةِ وَ المَجلِسَ المَظنُونَ بِهِ السُّوءُ، فَإنَّ قَرينَ السُّوءِ يَغُرُّ جَلِيسَهُ.

شرم و حياء از خداوند سبحان، انسان را از آتش جهنّم مصون مي دارد.

الحَياءُ من اللهِ سبحانَهُ نَقِي عذابَ النّار.

كسي كه حياء نداشته باشد، هيچ خيري در او نيست.

مَن لا حياءَ لَهُ فلا خيرَ فيهِ.

آزمندي انسان را به عيبهاي زيادي در مي‏افكند.

الحِرصُ مُوقِعٌ في كَثِيرِ العُيُوبِ.

مرد را همين زيركي بس، كه عيب هاي خود را بشناسد؛ در ناداني مرد همين بس، كه عيب هاي خويش را نشناسد.

كََفَي بِالمَرءِ كَيِّساً أَن يَعرِفَ مَعَايِبَهُ، كَفَي بِالمَرءِ جَهلاً أَن يَجهَلَ عَيبَهُ.

زنهار كه از مردم خرده گيري و با نفس خودت مدارا كني كه در اين صورت گناهت بزرگ شود و از پاداش محروم گردي.

إِيَّاكَ أَن تَكُونَ عَلَي النَّاسِ طَاعِناً وَ لِنَفسِكَ مُدَاهِناً، فَتُعظََمُ عَلَيكَ الحَوبَةُ، وَتُحرَمُ المَثُوبَةَ.

عادلترين مردم ، كسى است كه با داشتن قدرت ، انصاف ورزد .

أعدَلُ النّاسِ مَن أنصَفَ عَن قُوَّةٍ .