انسان، با نيّت خوب و اخلاق خوب، به تمام آنچه در جستجوى آن است، از زندگى خوش و امنيت محيط و روزى زياد، دست مى يابد.

وُصولُ المَرءِ اِلى كُلِّ ما يَبتَغيهِ مِن طيبِ عَيشِهِ وَ اَمنِ سِربِهِ وَ سَعَةِ رِزقِهِ بِحُسنِ نيَّتِهِ وَ سَعَةِ خُلقِهِ؛

زياده‌روي، مقدمه فقر و تنگدستي است.

التّبذيرُ عنوانُ الفاقَة.

كسي كه به زياد‌ه‌روي افتخار كند، با فقر و تنگدستي خوار و زبون مي‌گردد.

مَنِ افْتَخَرَ بالتَّبذير اُحتُقِر بالأفلاس.

مردم، به ادب (فرهنگ و تربيتِ) درست ، نيازمندترند، تا به طلا و نقره.

اِنَّ النّاسَ اِلى صالِحِ الاَدَبِ اَحْوَجُ مِنْهُمْ اِلَى الْفِضَّةِ وَ الذَّهَبِ؛

هر كس خود رأى شد هلاك مى شود و هر كس با افراد صاحب نظر مشورت كند در عقل آنان شريك مى شود.

مَنِ اسْتَبَدَّ بِرَأْيِهِ هَلَكَ وَ مَنْ شَاوَرَ الرِّجَالَ شَارَكَهَا فِي عُقُولِهَا

در كارهاى خود با افراد خدا ترس مشورت كن، تا راه درست را بيابى.

شاوِر فى اُمورِكَ الَّذينَ يَخشَونَ اللّه تَرشُد؛

(خطاب به فرزندش امام حسن عليه السّلام) پسرم! از دوستي با بخيل بپرهيز، زيرا او از تو باز مي‌دارد آن چه را كه بسيار به آن نيازمندي.

يا بُنَيَّ ... إيّاك و مُصادقَةَ البَخيل فإنَّهُ يَقعُد عنك أحوجَ ما تكون اليه.

وليّ و دوست دار ما نيست، كسي كه مال مؤمني را به حرام و ناحق بخورد.

ليس بِوَليٍّ لَنا مَن اَكل مالَ مؤمنٍ حراماً.

هر كس با عقلا مشورت كند، از نور عقل‏ها بهره مى‏برد.

مَن شاوَرَ ذَوِى العُقولِ استَضاءَ بِاَنوارِ العُقولِ؛

حياءِ انسان از خودش ثمره ايمانِ به خداست.

حياءُ الرّجلِ من نَفسِهِ ثمرةُ الايمان.

بهتان زدن به آدم بي گناه (گناهش) بزرگتر از آسمان است.

اَلبُهتَانُ عَلَي البَرِئِ أعظَمُ مِنَ السَّمَاءِ.

غيرتمند ، هرگز زنا نمى‏كند .

ما زَنى غَيُورٌ قَطُّ .

انسان به واسطه ايمان، به بلندترين قلّه سعادت نائل مي گردد و از سرور كامل برخوردار مي شود.

بالايمانِ يُرتَقي الي ذِروَةِ السعادَةِ و نِهايةِ الحبورِ.

انديشه و تامّل در نعمت هاي الهي، خوب عبادتي است.

التّفكرُ في آلاءِ الله نعمَ العبادةِ.

در هنگام خشم، ادبي نيست.

لا اَدَبَ مَعَ غَضَبٍ.