كسي كه قلبش براي خداوند خاضع و فروتن باشد، بدنش از عبادت و اطاعت پرودگار خويش خسته نمي‌شود.

مَنْ تواضَع قلبُهُ لِلّهِ لم يَسْأمُ بدنُه من طاعَةِ اللهِ.

(در وصف اولياء و دوستان خدا فرمود) اگر بر آنها مصيبتي وارد شود، به سوي تو پناه مي برند، زيرا مي دانند كه زمام كارها به دست تو است و از قضاي تو سرچشمه مي گيرد.

في صِفَةِ اولياءِ الله: إِنّ صُبَّت عليهِم المَصائِبُ، لَجَئُوا اِلي الاِستِجارَةِ بك علماً ... .

تواضع و فروتني نتيجه و ثمرة علم و آگاهي است.

التواضعُ ثمرة العلمِ.

بهترين كمك براي خودسازي، قناعت است.

أعون شئ علي صلاح النفس القناعة.

كسي كه به اندك قانع نيست، چگونه مي تواند خودسازي كند؟

كيف يستطيع صلاح نفسه من لا يقنع بالقليل؟!.

كسي كه صبح كند، در حالي كه بر دنيا اندوهناك است، به تحقيق، در حالي صبح كرده كه از قضاي الهي ناخشنود است.

مَنْ اَصْبَحَ علي الدُّنيا حَزِيْناً، فقد اَصْبَحَ لِقَضاءِ اللهِ ساخِطاً.

شما از کيفر ابليس که خدا را شش هزار سال عبادت کرده بود عبرت بگيريد چگونه خداوند آن همه عمل درازمدت او را در اثر يک اندک زماني تکبر و خودخواهي به کلي نابود ساخت!

فَاعْتَبِرُوا بِمَا کَانَ مِنْ فِعْلِ اللهِ بِإِبْلِيسَ إِذْ أَحْبَطَ عَمَلَهُ الطَّوِيلَ وَ کَانَقَدْ عَبَدَاللّهَ سِتَّةَ آلاَفِ سَنَةٍ...، عَنْ کِبْرِ سَاعَةٍ وَاحِدَة!

كسي كه نفسش قانع باشد، در عين تنگدستي با عزت باشد.

من قنعت نفسه عز معسرا.

هر گاه که شيطان يکي از شما را وسوسه کرد از شر آن به خدا پناه ببريد و بگوييد «اَعوذُ بالله منَ‌الشيطانِ الرجيم آمنتُ بِاللهِ و بِرسولهِ صلي‌الله عليه و آله مُخلِصاً لَهُ الدّين».

اِذا وَسوَس الشيطانُ اِلي أحدِكُم، فَلْيَتعوَّذْ بِاللهِ وَلْيَقُل: «آمنتُ بِاللهِ وبِرسولهِ صلي‌الله عليه و آله مُخلِصاً لَهُ الدّين».

زماني که انسان به نماز مي‌ايستد ابليس با مشاهدة آن همه رحمت الهي که نمازگزار را فرا مي‌گيرد با ديدة رشک و حسادت او را نظاره مي‌کند. 

اذا قامَ الرّجُلُ اِلَي الصّلاةِ اَقبَلَ اِبليسُ ينظُرُ اِلَيهِ حَسَداً لِايَري مِن رَحمةِ اللهِ الّتي تَغشاهُ.

خودت را به كارهاى زيبا (خدا پسندانه) عادت بده كه اگر به آنها عادت كنى برايت لذت بخش مى شوند.

عَوِّد نَفسَكَ الجَميلَ فَبِاعتيادِكَ إِيّاهُ يَعودُ لَذيذا؛

بي‌نيازي با اسراف و زياده‌روي حاصل نمي‌شود.

لا غِني مع الاسْراف.

با كسي كه فضل و منزلتي كه تو براي او قائل هستي براي تو قائل نباشد هيچ‌وقت مسافرت نكن.

لاتَصحبَنَّ في سَفَرِكَ مَن لايَري لَكَ مِنَ الفَضلِ عَلَيهِ كَما تَري لَهُ عَليكَ.

انسان نبايد به سفري برود كه در آن بر دين و نماز خود احساس خطر و آسيب نمايد.

لايَخرُجُ الرَّجُلُ في سَفرٍ يَخافُ مِنهُ علي دِينِهِ و صَلاتِهِ.

آسايش زندگى در امنيت است .

رِفاهِيَّةُ الْعَيْشِ فِى الاَْمْنِ.