بدترين شهرها شهرى است كه در آن امنيّت و ارزانى نباشد.

شَرُّ الْبِلادِ بَلَدٌ لا اَمْنَ فيهِ وَ لا خِصْبَ.

اسراف، نعمت فراوان را نابود مي سازد.

الاسرافُ يُفنِي الجَزيلَ.

اسراف و زياده‌روي، (مال) بسيار را تباه مي‌سازد.

الاسرافُ يُفنِي الكَثير.

هر كس در توانگري و تهيدستي، ميانه‌روي را پيشه خود سازد، خود را براي گرفتاري‌هاي روزگار آماده كرده است.

مَنْ اقتصَدَ فِي الغِني و الفقر استعدَّ لنوائِب الدَّهر.

(به قنبر فرمود) اي قنبر بشارت باد تو را و بشارت ده به ديگران و خوشحال باش که قسم به خدا پيامبر - صلي الله عليه و آله - از دنيا رفت در حالي و جز بر شيعه بر ساير امت خود خشمگين بود.

لِقَنْبَرَ: يا قَنْبَرُ اَبْشِر و بَشِّر وَ اسْتَبْشِرْ فَوَ اللهِ لَقَدْ ماتَ رَسُولُ اللهِ - صَلَّي اللهُ عَلَيْهِ وَ آلِه - وَ هُوَ عَلي اُمَّتِهِ ساخِطٌ إلّا الشِّيعَةَ (و هو ساخط علي جميع الامة الا الشيعة).

بر شما باد به صبر و شكيبائي، زيرا نقش صبر در ايمان همانند سر است براي بدن، و همان طور كه بدن بدون سَر فايده اي است، در ايمانِ بدون صبر نيز خيري وجود ندارد.

وَ عليكُم بالصّبر فانَّ الصّبرَ من الايمان كالرّأسِ من الجَسَدِ، و لا خيرَ في جَسَدٍ لا رأسَ مَعَهُ و لا في ايمانٍ لا صبرَ مَعَهُ.

ثمره و نتيجه ايمان، رستگاري در نزد خداوند است.

ثمرةُ الايمانِ الفوزُ عند الله.

مال حرام، پليد و مايه ننگ است.

الحَرامُ سُحتٌ.

هيچ چيزي بهتر از ايمان به خدا و نيكوكاري، امنيت در دنيا و آخرت را براي انسان حاصل نمي‌كند.

ما مِنْ شيءٍ يحصل بِهِ الاَمانُ أبلغُ من ايمانٍ و احسانٍ.

كسي كه ايمان او به پرودگارش خالصانه باشد، اهل هدايت است.

هُدِيَ مَنْ‌ أخْلصَ ايمانه.

براى ادب آموزى ‏ات همين بس كه از آنچه از ديگران نمى ‏پسندى ، دورى كنى.

كَفاكَ مُؤَدِّبا لِنَفْسِكَ تَجَنُّبُ ما كَرِهْتَهُ مِنْ غَيْرِكَ؛

دوستى با شخص بى‏ ادب ، صميمانه نخواهد شد.

لا تَصْفُو الْخِلَّةُ مَعَ غَيْرِ اَديبٍ ؛

كسي كه شيفته حسادت باشد، نامباركي و بدبختي شيفته اوست.

مَنْ وَلِعَ بِالْحَسَدِ وَلِعَ بِهِ الشُّؤمُ.

كسي كه در قلب او شك و ترديد ساكن است، به پروردگار عالم ايمان ندارد.

ما آمَنَ باللهِ مَنْ سكنَ الشَكُّ قَلْبَه.

خويشتنداري به هنگام ميل و ترس، ‌از برترين ادب هاست.

ضَبْطُ النَّفْسِ عِنْدَ الرَّغَبِ وَ الرَّهَبِ مِنْ اَفْضَلُ الاَدبِ.