آن كس كه بي ادب است، حسبش تباه و فاسد است.

فَسَدَ حَسَبُ مَنْ لَيْسَ لَهُ الاَدَب.

در ادب بنده همين بس كه در نعمت ها و نيازهايش جز پروردگار خويش را شريك نكند.

كَفي بالعَبْدِ اَدَباً ان لا يُشْرِكَ في نِعَمِهِ وَ اَرَبِهِ غَيرَ رَبِّهِ.

كسي كه از دنباله روي هوي و هوس اباء ندارد، چگونه مي تواند لذّت عبادت را درك كند.

كيفَ يَجِدُ لذّةَ العبادَةِ مَن لا يصُومُ عن الهَوي.

هر كس توبه كند و به سوي خدا بازگردد خداوند نيز به سوي او بازگشت مي كند، به اعضاء و جوارحش دستور داده مي شود گناهان او را بپوشانند، به نقاطي از زمين كه در آن گناه انجام داده نيز دستور داده مي شود كه گناه و سرّ او را مخفي كنند و فرشتگانِ نويسندة‌ اعمال نيز گناهان و كردارِ او را فراموش مي كنند

مَنْ تابَ تابَ اللهُ عليهِ و اُمِرَت جوارِحُهُ ان تستَرَ عليه و بقاعُ الارضِ ان تَكتَمَ عليه و اُنسيتِ الحفَظةُ ما كانَتْ تكتُب عليهِ.

حسود، دوستي ندارد.

اَلْحَسُودُ لا خلال لَهُ.

ريشه مردانگى حيا و ميوه اش پاكدامنى است.

اَصلُ المُروءَةِ الحَياءُ وَ ثَمَرَتُهَا العِفَّةُ؛

چه بد رفيقي است حسود.

بِئْسَ الرَّفيقُ اَلْحَسُودُ.

نفاق، بدترين اخلاق است.

النِفاقُ شينُ الاَخلاقِ.

هر كس بي آنكه خوبي ببيند تشكر كند، بي آنكه بدي ببيند نيز نكوهش كند.

من شَكَرَ علي غَيرِ إحسانٍ ذَمَّ علي غير إساءةٍ.

چقدر زشت است كه انسان، دو رو باشد.

ما اَقبحَ بالانسانِ اَن يَكونَ ذا وَجهَين.

دوستى میوه فروتنى است .

ثَمَرَةُ التَّواضُعِ المَحَبَّةُ ؛

سپاس گزاريت از كسي كه از تو خشنود است، سبب نيکي و مهرباني او نسبت به تو مي شود.

كرُكَ للسّاخِطِ عَليكَ يُوجِبُ لك مِنهُ صلاحاً و تَعَطُّ‍فْاً.

ستايش خداوندي را كه با آفرينش بندگان به هستي خود راهنمائي فرمود و آفرينش پديده هاي نو، به ازلي بودن او گواه است و شاهبت داشتن مخلوقات به يكديگر دليل بر بي همتايي اوست.

الحَمدُ لِلّهِ الدّالُ علي وجودِهِ بِخَلْقِهِ و بمُحدَثِ خَلقهِ عَلي اَزَلِيَّتِهِ ... .

فرا دست خود را با پيروي صادقانه سپاس گوي.

شُكرُ من فوقَكَ بِصدقِ الوَلاءِ.

هر كه به جاهاي بد رفت و آمد كند، مورد بدگماني و تهمت واقع شود.

مَن دَخَلَ مَدَاخِلَ السُوءِ اِتَّهَمَ.