روزي قسمت شده است؛ حريص محروم است.

الرِزقُ مَقسُومٌ، الحَرِيصُ مَحرُومٌ.

همانا خداوند، آنگاه كه رسولان خود را فرستاد آنان را با زرو سيم نفرستاد، بلكه با كلام و سخن فرستاده است.

اِنَّ اللهَ عزّوجل لَمْ يَبْعَثْ رُسُلَهُ حيث بَعَثَها و مَعَها لا ذَهَبٌ و لا فِضّةٌ ... .

صبر آن است كه انسان مصيبتي را كه به او مي رسد تحمل كند و خشم خود را فرو برد.

الصّبرُ أن يحتَمِلَ الرّجلُ ما ينُوبُهُ و يكظِمَ ما يُغضِبَهُ.

آزمندي فقر آور است.

اَلحِرصُ مُفقِرَةٌ.

بي‏خبري انسان از عيب هايش، ازبزرگترين گناهان است.

جَهلُ المَرءِ بِعُيُوبِهِ مِن أَعظَمِ ذُنُوبِهِ.

صبر بر دو قسم است، صبر برآنچه كه دوست نداري و به تو رسيده است و صبر بر چيزي كه دوست مي داري و نمي تواني به آن دست يابي.

الصَّبرُ صَبران، صبرٌ علي ما تكرَه و صبرٌ ممّا تُحبّ.

آزمندي و سيري ناپذيري، نگون بختي و ذلت مي‏آورند.

اَلحِرصُ وَ الشَّرَهُ يَكسِبَانِ الشَّقَاءَ وَ الذِّلَّةَ.

هر وارد شونده‎اي سرگشته است، پس آغاز به سلام كنيد.

لِكُلِّ داخِلٍ دَهشَةٌ فابدَؤُوا بالسَّلام.

غيبت كردن، نشانه انسان منافق و دو رو است.

الغيبةُ آيةُ المنافق.

از غيبت بپرهيز، زيرا اين كار تو را نزد خدا و مردم، منفور ساخته و پاداش اعمالت را بر باد مي دهد.

إياك و الغيبةَ فإنّها تُمقِّتك اِلي اللهِ و الناسِ و تُحبِط أجرَك.

برادران تهیدست خود را تحقیر نکنید؛ زیرا هر کس مؤمنى را حقیر شمارد، خداوند عز و جل میان آن دو در بهشت جمع نکند، مگر این که توبه نماید.

لاتُحَقِّروا ضُعفاءَ إخوانِکُم ؛ فإنّهُ مَنِ احتَقَرَ مُؤمِنا لم یَجمَعِ اللّه‏ُ عز و جل بینهما فی الجنّةِ إلاّ أن یتوبَ؛

خود را به غيبت عادت مده، زيرا اعتياد به غيبت، جرم و گناه بزرگي است.

لا تُعوِّدْ نفسَك الغيبةَ فأنَّ معتادَها عظيمُ الجُرم.

هر كه از تقوا جدا شد، شيفته لذتها و شهوات گردد و در بيابان سرگردان كننده گناهان بيفتد و پيامدهاي ناگوار سخت دامنگيرش شود.

اِنّ مَن فارق التقوي اُعزي باللّذّات و الشَّهَوات و وَقَعَ في تِيَه السيئات و لَزمهُ كبير التبعات.

مشورت كننده مصون از خطا است.

المُستَشيرُ مُتَحَصِّنٌ مِنَ السَّقَطِ.

نفس آدمى بر بى ‏ادبى سرشته شده است و بنده فرمان دارد كه پايبند ادب نيكو باشد. نفس آدمى با طينت خود در ميدان مخالفت مى‏ تازد و بنده مى‏ كوشد آن را از خواسته ناروايش برگرداند، پس هرگاه عنان نفس را رها سازد، شريك تبهكارى اوست و هر كس نفس خود را در خواهش‏ هايش يارى رساند، در قتل خود همدستِ نفس شده است.

اَلنَّفْسُ مَجْبولَةٌ عَلى سوءِ الاَدَبِ وَ الْعَبْدُ مَأمورٌ بَمُلازَمَةِ حُسْنِ الاَدَبِ وَ النَّفْسُ تَجرى [بِطَبعِها] فى مَيَدانِ المُخالَفَةِ وَ الْعَبْدُ يَجْهَدُ بِرَدِّها عَنْ سوءِ الْمُطالَبَةِ فَمتى اَطْلَقَ عِنانَها فَهُوَ شَريكٌ فى فَسادِها وَ مَنْ اَعانَ نَفْسَهُ فى هَوى نَفسِهِ فَقَدْ اَشْرَكَ نَفْسَهُ فى قَتْلِ نَفْسِهِ؛