خدا را بر آنچه كه قضاي اوست و هر كاري را كه مُقدّر فرموده، ستايش مي كنم.

اَحْمَدُ اللهِ ما قَضي مِنْ اَمرٍ وَ قدّر مِن فعلٍ.

شخص بخيل ميان دوستان و عزيزان خود، خوار و ذليل است.

البَخيلُ ذليلٌ بينَ أعِزَّتِهِ.

اگر بر مردم مصيبتي وارد شود، بتو پناه مي برند، زيرا مي دانند كه زمام امور كارها به دست تو است و همه كارها از قضا و خواست تو نشأت مي گيرد.

و اِنْ صُبَّتْ عَلَيهمْ الْمَصائبُ لَجئُوا بك علماً ... .

بخيل، خزانه دار و جمع كننده براي وارثان خويش است.

البَخيلُ خازِنٌ لِوَرَثَتِه.

حسادت، يكي از دو عذاب بزرگ است.

اَلحَسَدُ أَحَدُ الْعَذابَينِ.

بدترینِ یاران ، کسى است که زود دگرگون شود .

شَرُّ الاَصحابِ السَّریِعُ الاِنقِلابِ ؛

بدترین دوستت کسى است که براى او به زحمت افتى .

شَرُّ اَصدِقائِکَ مَن تَتَکَلَّفُ لَهُ ؛

کور آن نیست که چشمش نابینا باشد بلکه کور (واقعی) آن کسی است که دیده بصیرتش نبیند.

لیسَ الأعمی مَن یَعْمی بَصرُهُ، إنَّما الأعمی مَن تَعْمی بَصیرتُهُ.

دوستى و محبّت را از دل‏ها بپرسید که دل‏ها گواهانى هستند که رشوه نمى‏پذیرند .

سَلُوا القُلُوبَ عَنِ المَوَدّاتِ فَإنَّها شَواهِدُ لا تَقبَلُ الرُّشا ؛

خداوند يكتا است و براي او مثل و مانندي نيست.

هو واحدٌ لَيْسَ لَهُ في الاَشْياءِ شَبَه ... .

ستايش خداوندي را سزاست كه حواس او را درك نكنند و مكان ها او را در برنگيرند، ديدگان او را ننگرند و پوشش ها او را پنهان نتوانند كرد.

الْحَمدُ لِلِّهِ الَّذِي لا تُدْرِكُهُ الشَّواهِدُ و لا تَحْوِيهِ الْمَشاهِدُ و لا تَراهُ النَّواظِرُ ... .

همتايت را با حسن برادري سپاس گوي.

شُكرُ نِظيركَ بِحُسنِ الإخاءِ.

فرو دستت را با عطا و بخشش به او سپاس گوي.

شُكرُ مَن دُونَكَ بِسَيْبِ العَطاءِ.

مومن با برادر مومنش فريبكاري نمي كند و به او خيانت نمي ورزد و او را خوار نمي سازد و به او تهمت نمي زند و به او نمي گويد من از تو بيزارم.

اَلمُؤمِنُ لا يَغُشُّ أخَاهُ وَ لا يَخُونُهُ وَ لا يَخذُلُهُ وَ لا يَتَّهِمُهُ وَ لا يَقُولُ لَهُ: أنَا مِنكَ بَرِئٌ.

چه زيبنده است كه انسان آنچه را شايسته نيست، نخواهد.

مَا أَحْسَنَ بِالإِنْسَانِ أًَنْ لايَشْتَهِيَ ما لا يَنْبَغِي.