آرزوها را كم كن، تا عملهاى تو خالص و پاك گردد.

قلّل الآمال تخلص لك الاعمال.

همانا سرشت مردمان نيكوكار بر انجام كار خير آفريده شده و هر زمان بتواند انجام دهد.

انّما طبائع الابرار طبائع محتمله للخير، فمهما حمّلت منه احتملته.

هنگامى كه دوستت تو را به برادرى خويش بر گرفت تو براى او (به صورت) بنده‏اى باش، و صداقت در وفادارى، و نيكويى صفا و صميميت را به او عطا كن.

اذا اتّخذك وليّك أخا فكن له‏ عبدا، و امنحه صدق الوفاء و حسن الصّفاء.

آرزويت را كوتاه كن كه چه نزديك است اجل و مرگت.

قصّر املك، فما اقرب اجلك.

جامع كارهاى خير و نيكى، در انجام كارهاى نيكو است.

جماع الخير فى اعمال البرّ.

با برادرى در راه خدا است كه درخت برادرى ميوه بخشد.

بالتّواخي في اللَّه تثمر الأخوّة.

هر آرزويى را فريبى است.

لكلّ امل غرور.

بهترين نيكیها آن است كه به نيازمند برسد.

خير البرّ ما وصل الى المحتاج.

پى ريزى شده است برادرى در راه خدا بر خير خواهى يكديگر در راه خدا، و بخشش كردن به يكديگر در راه خدا، و كمك كردن به يكديگر بر اطاعت خدا، و باز داشتن يكديگر از نافرمانى خدا، و يارى كردن يكديگر در راه خدا، و اخلاص دوستى با يكديگر.

تبتنى الأخوّة في اللَّه على التّناصح في اللَّه، و التّباذل في اللَّه، و التّعاون على طاعة اللَّه، و التّناهى عن معاصى اللَّه، و التّناصر في اللَّه، و اخلاص المحبّة.

بسا آرزوها كه دروغ گويند.

قد تكذب الامال.

كسى كه نيكوكاریاش زياد باشد ستايش شود.

من كثر برّه حمد.

ميوه برادرى نگه داشتن غيب (يعنى در پنهانى نيز مانند حضور شئون برادرى را حفظ كند) و هديه كردن عيب به يكديگر است.

ثمرة الأخوّة حفظ الغيب و إهداء العيب.

در فريب آرزوها و گذشتن اجلها سر رسيدن آنها است.

فى غرور الامال انقضاء الآجال.

كسى كه نيكوكارى كند نامش پراكنده شود.

من بذل برّه انتشر ذكره.

در گذشته برادرى خدايى (و دينى) داشتم كه آنچه او را در نظرم بزرگ جلوه میداد كوچكى دنيا در نظر او بود. از تحت حكومت شكمش خارج بود (و شكم بر او تسلطى نداشت) و از اين رو آنچه را نمی يافت ميل نمیكرد، و هر زمان هم كه میيافت زياده روى نمیكرد. بيشتر اوقات ساكت و خموش بود، و چون لب به سخن میگشود بر گويندگان ديگر چيره بود و عطش پرسش كنندگان را فرو مینشاند. ناتوان و مستضعف (ناتوان شمرده) بود و هر گاه كارى جدّى پيش میآمد همچون شير بيشه میخروشيد و چون مار بيابانى به جنبش در میآمد. (در اختلاف و دعوا) تا نزد قاضى نمیرفت دليل و حجّتى اقامه نمیكرد. و كسى را در مورد كارى كه انجام داده بود و عذرى براى آن نمیيافت پيش از شنيدن عذرش سرزنش نمیكرد. از هيچ دردى جز هنگام بهبود شكايت نمیكرد. آنچه را میگفت خود نيز عمل میكرد، و چيزى را كه عمل نمیكرد نمیگفت. و هر گاه بر سخن مغلوب میشد بر خموشى مغلوب نمیشد. بر شنيدن حريص‏تر بود تا گفتن. و هر گاه دو كار برايش پيش میآمد میانديشيد كه كدام به هوا و هوس نزديك‏تر است با آن مخالفت میكرد. بر شما باد به داشتن اين اخلاق نيكو، و در داشتن آنها بر يكديگر سبقت گيريد. و اگر قدرت عمل به همه آنها را نداريد انجام اندكى از آنها بهتر از ترك بسيار است.

كان لى فيما مضى اخ في اللَّه و كان يعظّمه في عينى صغر الدّنيا في عينه. و كان خارجا عن سلطان بطنه، فلا يشتهى ما لا يجد، و لا يكثر اذا وجد. و كان اكثر دهره صامتا فان قال بذّ القائلين و نقع غليل السّائلين. و كان ضعيفا مستضعفا فان جاء الجدّ فهو ليث عاد و صلّ واد. لا يدلى بحجّة حتّى يأتي قاضيا. و كان لا يلوم احدا على ما لا يجد العذر في مثله حتّى يسمع اعتذاره. و كان لا يشكو وجعا الّا عند برئه. و كان يفعل ما يقول، و لا يقول ما لا يفعل. و كان اذا غلب على الكلام لم يغلب على السّكوت. و كان على ان يسمع احرص منه على ان يتكلّم. و كان اذا بدهه امران نظر ايّهما اقرب الى الهوى فخالفه. فعليكم بهذه الخلائق فالزموها و تنافسوا فيها. فان لم تستطيعوا فاعلموا انّ اخذ القليل خير من ترك الكثير.