در فريب آرزو، مهلتها سر آيد و اجل نزديك شود.

غرور الامل ينفذ المهل و يدنى الاجل.

كسى كه نيكیاش نزديك باشد آوازه‏اش دور باشد (و به جاهاى دور برسد).

من قرب برّه بعد صيته.

چه زشت است بريدن پس از پيوند، و جفاكارى پس از برادرى، و دشمنى پس از صفا و صميميت، و برطرف كردن انس و الفت پس از پايدار كردن آن. باب الادب

ما اقبح القطيعة بعد الصّلة، و الجفاء بعد الإخاء، و العداوة بعد الصّفاء، و زوال الألفة بعد استحكامها.

شخص نادان را آرزوى دروغش فريفته و در نتيجه عمل نيكو از دست او رفته است.

غرّ جهولا كاذب امله ففاته حسن عمله.

باران رحمت حق به وسيله كار نيك ريزان شود.

مع البرّ تدرّ الرّحمة.

ادب برترين حسب انسان است.

الادب افضل حسب.

فريب آرزو عمل را تباه كند.

غرور الامل يفسد العمل.

جانهاى نيكوكاران از جانهاى بدكاران متنفّر است

نفوس الابرار نافرة من نفوس الاشرار.

ادبها جامه‏هايى تازه و نو است.

الآداب حلل مجدّدة.

در شگفتم از كسى كه اجل خود را در اختيار ندارد چگونه آرزويش را دراز گرداند.

عجبت لمن لا يملك اجله كيف يطيل امله.

نفوس نيكوكاران اباء و امتناع دارد از انجام كارهاى بدكاران.

نفوس الابرار تأبى افعال الفجّار.

ادب بهترين خوى و خصلت است.

الادب أحسن سجيّة.

پيروى از آرزو عمل انسانى را تباه سازد.

طاعة الامل تفسد العمل.

انتقام نمیكشد نيكوكار از بد كار.

لا ينتصف البرّ من الفاجر.

ادب (هر كس) صورتى (و نمودى) از عقل او است.

الادب صورة العقل.