خوشا به حال كسى كه آرزويش را كوتاه كند، و فرصت و مهلت خود را غنيمت داند.

طوبى لمن قصّر امله و اغتنم مهله.

از خوى و خصلت نيكان، وادار كردن خود و ديگران بر ايثار است.

من شيم الأبرار حمل النّفوس على الايثار.

ادب كمال مرد است.

الادب كمال الرّجل.

نهايت آرزو مرگ است (و با آمدن مرگ آرزوها بريده شود).

غاية الامل الاجل.

هنگامى كه جنايتها آشكار شد بركتها برداشته شود.

اذا ظهرت الجنايات ارتفعت البركات.

ادب يكى از دو حسب انسان است (يعنى ادب در برابر ساير حسبها به حساب آيد).

الادب احد الحسبين.

تباهى عمر (انسانى) در ميانه آمال و آرزوهاست.

ضياع العمر بين الآمال و المنى.

خوشرويى نيكوكارى است، و ترش رويى گناه و آزار است.

البشر مبرّة، العبوس معرّة.

ادب در انسان همچون درختى است كه ريشه‏اش عقل و خرد است.

الادب في الانسان كشجرة اصلها العقل.

بدترين مردم كسى است كه آرزوى دراز و عمل بد دارد.

شرّ النّاس الطّويل الامل السّیء العمل.

خوشرويى سر آغاز نيكوكارى است.

البشر اوّل البرّ.

برترين عقلها، ادب است.

افضل العقل الادب.

از آرزوى دراز خود به كوتاهى اجل و مرگت بيفزا، و تندرستى و سلامت ديروزت تو را مغرور نسازد كه به راستى مدت عمر اندك است و تندرستى محال است.

زد من طول املك فى قصر اجلك، و لا تغرّنّك صحّة جسمك و سلامة امسك، فانّ مدّة العمر قليلة، و سلامة الجسم مستحيلة.

گشاده رويى شيوه آزادگان است.

الطّلاقة شيمة الحرّ.

شريف‏ترين حسبها، ادب نيكو است.

اشرف حسب حسن ادب.