آرزوها وسيله فريب بى خردان است.

الآمال غرور الحمقى.

خوشرويى بسيار، نشانه بخشندگى است.

كثرة البشر آية البذل.

كسي كه دست ياري و بخشش خويش را از خويشاوندانش دريغ بدارد، آن ها را از يك دست (ياري دهنده) محروم مي سازد، ولي خود از ياري و بخشش دست هاي بسياري بي بهره مي ماند.

مَنْ يَقبض يَدَهُ عن عَشيرتِهِ فانَّما يَقبِضُ يداً واحِدَةً عَنهُم و يُقبَضُ عنه أيدِي كَثيرةٌ منهم.

صلاح عقل، ادب است.

صلاح العقل الادب.

كسى كه فريفته آرزوها باشد فريب خورده است.

المغترّ بالآمال مخدوع.

كسى كه از بذل روى خوشش به تو بخل ورزد، بخششى به تو نخواهد كرد.

من بخل عليك ببشره لم يسمح ببرّه.

جوينده ادب، دور انديش‏تر از جوينده طلا است.

طالب الادب احزم من طالب الذّهب.

دنيا بر پايه آرزو است (و نبايد بدان دل بست).

الدّنيا بالامل.

روى شكفته بهتر است از ترش روى بخشنده.

وجه مستبشر خير من قطوب مؤثّر.

طلب كردن ادب، زيبايى حسب است.

طلب الادب جمال الحسب.

آرزو فريب دهد، و ظلم و تجاوز بر زمين زند.

الامل يخدع، البغى يصرع.

سماجت و پافشارى كردن (در سؤال) خوشرويى به جاى نگذارد.

لا بشاشة مع ابرام.

بر تو باد به ادب، كه آن زيور حسب است.

عليك بالادب فانّه زين الحسب.

آرزو، سخت فريبنده است.

الامل خوّان.

بيناترين مردم كسى است كه عيبهاى خود را ببيند، و از گناهانش كنده و جدا شود.

أبصر النّاس من أبصر عيوبه و أقلع عن ذنوبه.