بخيل بيشتر از آنچه از مالش امساك مي كند از آبرويش مي‌بخشد و از دين خود چندين برابر دارائي و ثروتش تباه مي‌سازد.

البَخيلُ يَسْمَحُ مِنْ عِرضِهِ بأكثَرِ ممّا أمْسَكَ مِنْ عَرضِهِ و يُضَيِّعُ مِن دينه أضعافَ ما حفظ مِن نَشَبِهِ.

بخل گرد آورنده بدي‌ها و عيب‌ها است و آن افساري است كه انسان با آن به سوي هر بدي اي كشيده مي‌شود.

البخل جامعٌ لَمساوِي العُيوب و هو زِمامٌ يُقادُ به إلي كلِّ سُوء.

بهترين چيزي كه پدران براي فرزندان به ارث مي گذارند، ادب است.

خَيرُ ما وَرَّثَ الاباءَ الْابْناءًَ الاَدبُ.

در شگفتم از براي شخص بخيل كه مي‌شتابد به سوي تنگدستي و فقري كه از آن گريزان است و مال و ثروتي را كه مي‌جويد از دست مي‌دهد، لذا در دنيا مانند فقيران زندگي مي‌كند و در آخرت مانند توانگران به حسابش رسيدگي مي‌شود.

عَجِبتُ لِلبَخيلِ يَستَعجِلُ الفقرَ الذي مِنهُ هَرَبَ و يَفُوتُهُ الغِنَي الذي إيّاه طَلَبَ فَيَعيشُ في الدّنيا عَيْشَ الفُقراء و يُحاسَبُ في الاخرةِ حِسابَ الأغنياء.

ادب اندك، بهتر از خاندان بسيار است.

قَليلُ الاَدبِ خَيرٌ مِن كَثيرٍ النَّسَبِ.

تو به ادب خود ارزش مي يابي، پس آنرا با بردباري زينت بخش.

إنَّكَ مُقَوَّم باَدَبِكَ فَزَيِّنهُ بِالْحِلمِ.

صلاح و آراستگي عقل، ادب است.

صَلاحُ العَقلِ الاَدبُ.

هيچ بي شرمي و وقاحتي چون بهتان زدن نيست.

لا قحَةَ كَالبُهتِ.

ادب نيكو، سبب پاكي اخلاق است.

سَبَبُ تَزكيَةِ الاَخلاقِ حُسنُ الاَدَبِ.

براي تربيت كردن خود، همين بس كه از آنچه در ديگران نمي پسندي، دوري كني.

كَفاكَ اَدباً لِنَفْسِكَ اِجْتِنابُ ما تُكرِهُهُ مِنْ غَيرِكَ.

بهترين شرافت خانوادگي، ادب نيكو است.

اشرَفُ حَسَبٍ حُسنُ ادبٍ.

راستگو بودن و پرهيز نمودن از دروغ، زيباترين اخلاق و بهترين ادب است.

تَحَرِّى الصِّدْقِ وَ تَجَنُّبُ الْكَذِبِ اَجْمَلُ شيمَةٍ وَ اَفْضَلُ اَدَبٍ؛

حسود، محبتش را در گفتارش اظهار مي كند و بغض و كينه اش را در كارهايش پنهان مي سازد، پس او دوست ناميده مي شود ولي (عملا) صفت دشمن را داراست.

اَلْحاسِدُ يُظْهِرُ وُدَّهُ في أَقْوالِهِ وَ يُخْفي بُغْضَهُ في أَفْعالِهِ، فَلَهُ اِسْمُ الصَّديقِ وَ صِفَةُ الْعَدُوِّ.

آدم بد زبان، ادب ندارد.

لا اَدَبَ لِسَيِّءِ النُّطْقِ.

سلامتي بدن، از كمي حسادت است.

صِحَّةُ الْجَسَدِ مِنْ قِلَّةِ الْحَسَدِ.