دنيا و آخرت در كنار هم جمع نشوند.

لا تجتمع الاخرة و الدّنيا.

براى ادب كردن خويشتن، همان پرهيز كردن از آنچه را براى ديگران خوش ندارى تو را كافى است.

كفاك مؤدّبا لنفسك تجنّب ما كرهته من غيرك.

آرزوها شيوه بیخردان است (و عاقل كسى است كه آرزوها را به خود راه ندهد).

الامانىّ شيمة الحمقى.

نگاه ديده سود ندهد آنجا كه چشم دل و بصيرت كور باشد.

نظر البصر لا يجدي اذا عميت البصيرة.

فناء و بقاء (دنياى نابود شدنى و آخرت ماندنى) با هم جمع نشوند.

لا يجتمع الفناء و البقاء.

كسى كه ادبش كم شد بديهايش بسيار است.

من قلّ ادبه كثرت مساويه.

آرزوها انسان را فريب دهند.

الامانىّ تخدع.

كسى كه بصيرت و بينايى ندارد، دانش ندارد.

لا علم لمن لا بصيرة له.

هيچ كس به خواسته و آرمان خود از آخرت نرسد، مگر به اين كه خواسته خود را از دنيا واگذارد.

لا يدرك احد ما يريد من الآخرة الّا بترك ما يشتهى من الدّنيا.

كسى كه حسبش او را بر زمين نشاند (و سبب كمال و فضيلت او نگردد) ادبش او را برخيزاند (و به جايگاه عالى رساند).

من قعد به حسبه نهض به ادبه.

آرزوها پراكنده است و به پايان نرسد

الامانىّ أشتات.

سر مستى، نعمت را بربايد و عقوبت و عذاب به بار آورد.

البطر يسلب النّعمة و يجلب النّقمة.

شايسته انسان عاقل و خردمند است كه براى آخرت خود چيزى از پيش فرستد، و سراى ماندنى خود را آباد نمايد.

ينبغي للعاقل ان يقدّم لاخرته و يعمر دار اقامته.

كسى كه بیادبیاش او را پس اندازد (و جايگاهى در مردم نداشته باشد) حسب سنگينش نمیتواند او را مقدّم (بر ديگران) دارد.

من اخّره عدم ادبه، لم يقدّمه كثافة حسبه.

آرزوهاى والا همّت مردان است.

الامانىّ همّة الرّجال.