كسى كه در باره ذات خداى تعالى تفكر كند، الحاد ورزيده از دين بيرون رود.

من تفكّر في ذات اللَّه الحد.

7 بخل، فقر و نيازمندى است.

البخل فقر.

كسى كه در باره ذات خداى تعالى بينديشد و تفكر نمايد، بى دين گردد.

من تفكّر في ذات اللَّه تزندق.

بخل، دشنام انگيز است.

الشّحّ مسبّة.

چهره‏ها در برابر عظمتش فروتن و خاضع، و دلها از هيبتش ترسان، و جانها در راه رسيدن به خشنودیاش خود را فانى سازند.

تعنو الوجوه لعظمة اللَّه و تجل القلوب من مخافته، و تتهالك النّفوس على مراضيه.

بخل، دشنام به بار آرد.

الشّحّ يكسب المسبّة.

هر چه را تنها و واحد خوانند بجز خداى سبحان اندك و تنهاست. (جز خداى سبحان كه در عين وحدت و يگانگى بیانتها و فرمانرواست)

كلّ مسمّى بالوحدة غير اللَّه سبحانه قليل.

بخل، انسان را پست و حقير سازد.

البخل يزرى بصاحبه.

كسى كه خداى سبحان را به يكتايى و يگانگى بشناسد، هيچ گاه او را به خلق تشبيه نكند.

من وحّد اللَّه سبحانه لم يشبّهه بالخلق.

بخيل، خزينه‏دار ورثه خويش است.

البخيل خازن لورثته.

خداى سبحان عقلها را بر چگونگى صفات خويش آگاه نساخته، امّا از مقدار لازم نيز در باره شناخت خود آنها را باز نداشته.

لم يطّلع اللَّه سبحانه العقول على تحديد صفته، و لم يحجبها عن واجب معرفته.

بخل، نكوهش به بار آرد (و موجب نكوهش كردن مردمان گردد).

البخل يكسب الذّمّ.

علم و دانش خداى سبحان اعماق پرده‏هاى غيب را شكافته، و به عقايد پيچيده و پنهان احاطه كرده است.

خرق علم اللَّه سبحانه باطن غيب السّترات، و احاط بغموض عقائد السّريرات.

بخيل، فقر زودرس براى خويش آورد.

البخيل متعجّل الفقر.

براستى كه خداى سبحان نزد آنچه پنهان كرده هر انسانى در درون خود، و گفتار هر گوينده و عمل هر عمل كننده حاضر و بدان آگاه است.

انّ اللَّه سبحانه عند اضمار كلّ مضمر، و قول كلّ قائل، و عمل كلّ عامل.