پوست سنجد براي پوست بدن و قسمت وسط آن براي گوشت و هسته آن براي استخوان مفيد است و در عين حال كليه ها را گرم و معده را ضدّ عفوني و باز دارنده از بواسير و تسلسل بول است و نيز ساق پاها را تقويت و جذام را از بدن ريشه كن مي كند.

(يقول في الغبيرا) إنَّ لَحْمَهُ يُنْبِتُ اللّحْمُ و عَظْمُهُ يُنْبِتُ الْعَظْمَ وَ جِلْدُهُ يُنْبِتُ الْجِلْدَ وَ مَعَ ذلِكَ فَإنَّهُ يُسَخِّنُ الكُلْيَتَيْنِ وَ يَدَبِّغُ المِعْدَةَ وَ هُوَ اَمانٌ مِنَ الْبَواسيرِ وَ التَّقْطيرِ وَ يُقَوِّي السّاقَيْنِ وَ يَقْمَعُ عِرْقَ الْجُذامِ.

سيب را در حال ناشتا بخوريد، زيرا معده را پاكيزه مي گرداند.

كُلُوا التُّفاحَ عَلَي الرّيقِ فَإنَّهُ نَصُوحُ المِعدَةِ.

بر شما باد به خوردن شغلم و (از آن غذا درست كنيد) و آن را به غير دوستدار آن نشان ندهيد. هر كسي در بدنش ريشه اي از مرض جذام (سرطان) را دارد، با خوردن آن ريشه و زمينه ابتلا به آن از بين رفته و ذوب مي شود.

عَلَيْكُمْ بِالشَّلْجَمِ فَكُلُوهُ وَ اَديمُوا اَكْلَهُ (اُغذُوهُ) وَ اكْتُمُوهُ اِلا عَنْ اَهْلِهِ فَما مِنْ اَحَدٍ وَ بِهِ عِرْقٌ مِنَ الْجُذامِ، فَاَذيبُوهُ بِاَكْلِهِ.

در تره چهار خاصيت است: بادها را دفع، بوي دهان را خوش، بواسير را درمان و جلوي ابتلاي به جذام (سرطان) را براي کساني که به خوردن آن مداومت مي کنند، مي گيرد.

فِي الكُرّاثِ اَرْبَعُ خصالٍ: يَطْرُدُ الرّيحَ وَ يَطيبُ النَّكْهَةَ وَ يَقْطَعُ الْبَواسيرَ وَ هُوَ اَمانٌ مِنَ الْجُذامِ لِمَنْ اَدْمَنَ.

عسل شفاي هر دردي است و هيچ درد و آسيبي در آن نيست. خوردن آن صفرا را تقليل داده و كار قلب را آسان مي سازد.

اَلْعَسَلُ شِفاءٌ مِنْ كُلِّ داءٍ وَ لا داءَ فيهِ يَقِلُّ البَلْغَمَ وَ يَجْلُو الْقَلْبَ.

بر شما باد به خوردن مويز؛ زيرا تلخي دهان و بلغم را برطرف، اعصاب را قوي، فرسودگي و خستگي را برطرف، اخلاق را خوب، نفس را راحت، بوي بد دهان را از بين برده و رنگ پوست را طراوت مي بخشد.

عَلَيْكُمْ بِالزَّبيبِ فَاِنَّهُ يَكْشِفُ الْمُرَّةَ وَ يَذْهَبُ بِالْبَلْغَمِ وَ يَشُدُّ العَصَبَ وَ يَذْهَبُ بِالأعْياءِ و يُحْسِنُ الخُلْقَ و يطيبُ النَّفَسَ وَ يَذْهَبُ بِالْفَمِ وَ يَصْفَي اللَّوْنَ.

غذا خوردن را با چشيدن نمك آغاز كنيد.

اِبدَؤوا بِالمِلحِ في أوَّلِ طَعامِكُم.

سركه عقل را تقويت مي كند.

اَلْخِلُّ يَشُدُّ الْعَقلَ.

هيچ داروئي نيست مگر آن كه در اثر عوارض جنبي آن دردي ديگر را تهييج و تحريك مي نمايد; و هيچ درماني بهتر و سود مندتر از امساك و خودداري نيست مگر در حال نياز و ضرورت.

لَيْسَ مِنْ دَواء إلاّ وَ هُوَ يُهَيِّجُ داءً، وَ لَيْسَ شَيْءٌ فِي الْبَدَنِ أنْفَعَ مِنْ إمْسَاكِ الْيَدِ إلاّ عَمّا يَحْتاجُ إلَيْهِ.

كاسني شفاي هزار درد است و هر مرضي كه در درون انسان باشد آن را ريشه كن مي كند.

اَلْهَندباءُ شِفاءٌ مِنْ ألْفِ داءٍ، وَ ما مِنْ داءٍ في جَوْفِ الانْسانِ إلا قَمَعَهُ الْهَندباءُ.

بر شما باد به خوردن كدو كه قواي دماغي و فكري را زياد مي كند.

عَلَيْكُمْ بِالْقَرْعِ فَاِنَّهُ يَزيدُ فِي الدِّماغِ.

خوردن گوشت، موجب روئيدن گوشت در بدن و فربهي آن مي گردد; ولي خوردن ماهي، گوشت بدن را آب و جسم را لاغر مي گرداند.

اللَّحْمُ يُنْبِتُ اللَّحْمَ، وَالسَّمَكُ يُذيبُ الْجَسَدَ.

شما را سفارش مي كنم به خوردن مويز، زيرا صفرا را برطرف مي كند، بلغم را از بين مي برد، اعصاب را قوي، خستگي را دور، و اخلاق را خوب مي كند، و به روح آرامش مي بخشد و غم را مي برد.

عَلَيْكُمْ بِالزَّبيبِ فَإِنَّهُ يَكْشِفُ المِرَّةَ وَيَذْهَبُ بِالْبَلْغَمِ وَيَشُدُّ الْعَصَبَ وَيَذْهَبُ بِالإِْعْياءِ وَيُحَسِّنُ الْخُلْقَ وَيُطَيِّبُ النَّفْسَ وَيَذْهَبُ بِالْغَمِّ.

سيب را ناشتا بخوريد ؛ چرا كه تميزكننده معده است .

كُلُوا التُّفّاحَ عَلَى الرِّيقِ ؛ فَإِنَّهُ نَضوحُ المَعِدَةِ .

بر شما باد به خوردن عدس، زيرا مبارك و بزرگ داشته شده است و به درستي که قلب را رقيق و اشك را زياد مي كند.

عَلَيْكُمْ بِالْعَدَسِ فَاِنَّهُ مُبارَكٌ مُقَدَّسٌ وَ اِنَّهُ يَرِقُّ الْقَلْبَ وَ يَكْثُرُ الدَّمْعَةَ.