حياءِ زيادِ شخص، دلالت بر ايمان او دارد.

كَثرَةُ حياءِ الرّجلِ دليلُ ايمانِهِ.

شرم و حياء بر دو گونه است، يك قسم آن از روي ضعف و ناتواني است و قسم ديگر آن از روي قوّت (و قدرت)، اسلام و ايمان شخص است.

الحياءُ علي وجهين فَمِنْهُ ضعفٌ و منه قوَّةٌ و اسلامٌ و ايمانٌ.

كسي كه از مردم شرم و حياء نداشته باشد، از خداوند سبحان نيز شرم و حياء نخواهد داشت.

مَنْ لَمْ يَسْتَحْيِ من النّاسِ لَمْ يُستَحيِ من اللهِ سبحانَهُ.

كسي كه لباس حياء و پاكدامني به خود بپوشاند، عيوبش از مردم پوشيده خواهد ماند.

مَنْ كساهُ الحياءُ ثوبَهُ خَفيِ عن النّاسِ عيبُهُ.

حياء بخشي از ايمان است و كسي كه حياء نداشته باشد، ايمان ندارد.

الحياءُ شعبةٌَُ من الايمان و لا ايمانَ لِمَن لا حياءَ لَه.

آنگونه كه حقّ حياء و شرمساري است، از خداوند حياء داشته باشيد. از حضرت سؤال شد: اي رسول خدا ! چه كسي آنگونه كه حقّ حياء است از خداوند حياء مي كند. حضرت فرمود: كسي كه (بخواهد) آنگونه كه سزاوار و شايسته حياء است از پروردگار خويش حياء كند، بايد هميشه مرگ در جلوي چشمانش حاضر باشد، نسبت به دنيا و زينت آن زهد بورزد و مراقب انديشه و خوراك خويش باشد و عالم قبر و بلاها را فراموش نكند.

استَحيوُا من اللهِ حقَّ الحياء، فقيل: يا رسول الله و مَنْ يستحيِ من الله حقَّ الحياء؟ فقال: مَنِ استحيَ ... .

نتيجه و ميوه حياء، عفت و پاكدامني است.

ثَمَرةُ الحياءِ العفِّةُ.

حيا كليد همه خوبى هاست.

اَلحَياءُ مِفتاحُ كُلِّ الخَيرِ؛

حيا از ايمان و ايمان در بهشت است و بدزبانى از بى مهرى و بدرفتارى است و بدرفتارى در جهنم است.

اَلحَياءُ مِنَ الايمانِ وَ الايمانُ فِى الجَنَّةِ و َالبَذاءُ مِنَ الجَفاءِ وَ الجَفاءُ فِى النّارِ؛

حياء همنشين و همراهِ عفّت و پاكدامني است.

الحياءُ قرينُ العِفافِ.

نيكوترين حيا، حياء و شرم از نفس خويش است.

أحسَنُ الحياءِ استحياءُكَ من نفسِك.

از خداوند متعال به جهت قدرتي كه بر تو دارد بترس و به جهت قرب و نزديكيش به تو از او شرم و حياء داشته باش.

خَفِ الله تعالي لقُدرتِهِ عليكَ و استَحْيِ منهُ لقُرْبِهِ منك.

همانگونه كه در آشكار از مردم شرم و حياء داريد، در خلوت نيز از پروردگارتان شرم و حياء داشته باشيد.

استَحيوُا من الله في سرائِركم كما تستحيوُنَ من النّاسِ في علانيّكم.

شرم و حياء از پروردگار، بسياري از گناهان را از بين مي برد

الحياءُ من اللهِ يَمحَوُ كثيراً من الخطايا.

شرم و حياء، انسان را از كار زشت باز مي دارد.

الحَياءُ يَصُدُّ عَنِ الفعلِ القبيحِ.