هر كس مى‌خواهد معده‌اش او را آزار نرساند، نبايد ميان غذا آب بنوشد تا غذاخوردن را به پايان رساند. هر كس ميان غذا آب خورد بدنش به رطوبت گرايد، معده‌اش ضعيف گردد و رگ‌هايش قوّت غذا را به خود جذب نكند؛ زيرا هرگاه پى درپى روى غذا، آب ريخته شود در معده نارسايى پديد آيد.

وَ مَنْ اَرادَ اَلاّ تُؤذِيَهُ مَعِدَتُهُ فَلا يَشْرَبْ بَينَ طَعامِهِ ماءً حَتّى يَفْرُغَ وَمَنْ فَعَلَ ذلِكَ رَطِبَ بَدَنُهُ، و ضَعُفَتْ مَعِدَتُهُ وَ لَمْ تَأخُذِ العُروقُ قُوَّةَ الطَّعامِ فَإِنَّهُ يَصيرُفِى الْمَعِدَةِ فِجّا اِذا صُبَّ الْماءُ عَلَى الطَّعامِ اَوَّلاً فَاَوّلاً.

بهترين دوست نزديك به انسان، آن كسي است كه در تمام حالات دلسوز و با محبّت باشد گرچه خويشاوندي نزديكي هم نداشته باشد. و بيگانه ترين افراد كسي است كه از محبّت و دلسوزي بيگانه باشد گرچه از نزديك ترين خويشاوندان باشد.

القَريبُ مَنْ قَرَّبَتْهُ الْمَوَدَّةُ وَإنْ بَعُدَ نَسَبُهُ، وَالْبَعيدُ مَنْ باعَدَتْهُ الْمَوَدَّةُ وَإنْ قَرُبُ نَسَبُهُ.

کسی در آخرالزمان از هلاکت و نابودی نجات پیدا نمی کند، مگر این که خداوند او را به دعا برای تعجیل فرج و ظهور موفق بگرداند.

هر كس مالي از راه گناه به دست آورد و با آن صله رحم كند يا صدقه دهد يا در راه خدا انفاق نمايد، خداوند همه آنها را جمع كرده، در آتش اندازد.

: مَن اَصابَ مالاً مِن مأثَمٍ فوَصَلَ به رَحِماً اَو تصدَّق به اَو اَنفقه في سبيل الله جمع الله له ذلك جميعاً ثمّ قَذَفَه في النار.

در شگفتم از كسى كه آمرزش‌خواهى را دارد و با اين حال نوميد می‌شود.

عَجِبتُ لِمَنْ یَقنَطُ ومَعهُ الاستِغفارُ!

I am surprised at the one who despairs whilst he has [the ability to seek] forgiveness!

(در ضمن نامه خود به مالك اشتر) در مشورت خود انسان بخيل را دخالت مده كه تو را از نيكي و بخشش باز داشته، از فقر و تنگدستي مي‌ترساند.

لا تُدخِلَنَّ في مَشورتك بخيلاً يَعْدِلُ بك عن الفضلِ و يَعدِكُ الفقر.

تعجّب مي كنم از كسي كه در فكر خوراك و تغذيه جسم و بدن هست ولي درباره تغذيه معنوي روحي خود نمي انديشد، پس از غذاهاي فاسد شده و خراب دوري مي كند. و عقل و قلب و روح خود را كاري ندارد ـ هر چه و هر مطلب و برنامه اي به هر شكل و نوعي باشد استفاده مي كند ـ.

عَجِبْتُ لِمَنْ يُفَكِّرُ في مَأكُولِهِ كَيْفَ لايُفَكِّرُ في مَعْقُولِهِ، فَيَجْنِبُ بَطْنَهُ ما يُؤْذيهِ، وَيُوَدِّعُ صَدْرَهُ ما يُرْديهِ.

سخن گفتن همانند داروست؛ اندک آن بهره رساند و زیاد آن کشنده است.

اَلْكَلاَمُ كَالدَّوَاءِ قَلِيلُهُ يَنْفَعُ وَ كَثِيرُهُ قَاتِل

آموختن ادب، آراستگي افتخارات و شرافت خانوادگي است.

طَلَبُ الاَدبِ جمالُ الحَسَبِ.

هر كه آخرت خود را به دنيايش بفروشد، هر دو را از دست داده است.

مَنْ باعَ آخِرَتَهُ بِدُنْیاهُ خَسِرَهُما.

He who sells his next life for his present life in this world, loses both of them.

از حرص و حسد بپرهیزید زیرا این دو امتهای گذشته را نابود کرده است

اِیَّاکُمْ وَ الْحِرْصَ وَ الْحَسَدَ فَاِنَّهُما اَهْلَکَا الْاُمَمَ السَّالِفَةَ

شنونده غيبت، همچون غيبت كننده است.

السَّامِعُ لِلغَیبَةِ کَالْمُغتابِ.

The listener to backbiting is the same as the backbiter.

ادب نتیجه تحمل سختی است، هر که سختی را تحمل کند به ادب دست یابد

اَلْاَدَبُ کُلْفَةٌ فَمَنْ تَکَلَّفَ الْاَدَبَ قَدَرَ عَلَیْهِ

هر كس خود را، از رأى و نظر ديگران بى نياز بداند، خودش را به خطر انداخته است.

قَد خاطَرَ بِنَفسِهِ مَنِ استَغنى بِرَأيِهِ؛

فرومایه کسی است که چیزهایی دارد که باعث غفلت او از یاد خدا می شود

السَّفِلَةُ مَنْ کَانَ لَهُ شَیْ‏ءٌ یُلْهِیهِ عَنِ اللَّهِ تَعَالَى