حسود، آسايش ندارد.

اَلْحَسُودُ لا يَسُودُ.

پيامبر اكرم - صلّي الله عليه و آله - از ربا خواري نهي كرد و فرمود: خداوند، ربا خوار، ربا دهنده، نويسنده (سند ربا) و دو شاهد آن را لعنت كرده است.

انَّ النبي - صلّي الله عليه و آله - نَهي عَن اَكل الرِبا ... و قال: انَّ اللهَ لَعَنَ آكلَ الربا و مُؤَكِّلَه و كاتبَه و شاهدَيه.

حسود، بر تقدير غضبناك و خشمگين است.

اَلْحَسُودُ غَضبانُ عَلَي الْقَدَرِ.

اي فرزند آدم! (اي انسان! تو) خواهي مُرد و سپس محشور مي شوي و در پيشگاه خداوند متعال جهت سؤال و جواب احضار خواهي شد، پس جوابي مهيّا و آماده كن.

إبْنَ آدَم إنَّكَ مَيِّتٌ وَمَبْعُوثٌ وَمَوْقُوفٌ بَيْنَ يَدَي اللّهِ عَزَّ وَ جَلّ مَسْؤُولٌ، فَأعِدَّ لَهُ جَواباً.

شایسته نیست که انسان مسلمان با بدكار، نادان و دروغگو برادری کند.

لا یَنْبَغِي لِلْمَرءِ المُسلِْمِ أنْ یُؤاخِیَ الفاجِرَ وَلا الأحْمَقَ وَلا الکَذّابَ.

It is not proper for a Muslim to fraternize with an immoral person, a fool or a liar.

و امّا كساني كه معتقد باشند حسين - عليه السلام - زنده است و وفات نكرده، كفر و تكذيب و گمراهي است.

وَأمّا قَوْلُ مَنْ قالَ: إنَّ الْحُسَيْنَ - عليه السلام - لَمْ يَمُتْ فَكُفْرٌ وَ تَكْذيبٌ وَ ضَلالٌ.

هيچ آسايشي براي حسود نيست.

لا راحَةَ لِحَسُودٍ.

شكر زيور توانگري است و شكيبايي زيور گرفتاري.

أَلشّكرَ زينَة الغِني وَ الصَّبرُ زينَةُ البَلوي.

خداوند، نماز پنج نفر را قبول نمي كند: بنده اي كه از صاحب خود فرار كند، زني كه شوهرش از وي راضي نباشد، شراب خوار، عاق والدين و ربا خوار.

لا يقبلُ اللهُ صلاةَ خمسةِ نفر: ... و آكلُ الربا.

صدقه ، قبل از اين كه به دست نيازمند برسد ، در دست خداوند قرار مى گيرد .

إنَّها [الصَّدَقَةَ] تَقَعُ فِي يَدِاللّه ِ قَبلَ أن تَقَعَ فِي يَدِ السّائِلِ

به وسيله استغفار و توبه خويشتن را معطر و خوشبو سازيد، تا بوهاي زننده و نامطبوع گناهان رسوايتان نسازد.

تَعَطَّروُا بالاستغفارِ، لا تَفضَحُكُم روائِح الذُّنوبِ.

به فرزندان خود احترام بگذارید و آنها را نیکو تربیت کنید تا آمرزیده شوید.

أکْرِمُوا أوْلادَکُم وَأحْسِنُوا آدابَهُم یُغْفَرْ لَکُمْ.

If you honor your children and train them well, you will be forgiven.

خوددارى از آزار رساندن ، نشانه كمال خرد و مايه آسايش دو گيتى است .

كَفُّ الأذى ، مِنْ كَمالِ العَقلِ وفيهِ راحَةٌ لِلبَدَنِ عاجِلاً و آجِلاً ؛ حديث

نخستين چيزي كه بر شما در قبال خداي سبحان واجب است، سپاس گزاري از نعمتهاي او و فراهم آوردن موجبات خشنودي اوست.

اَوَّلُ ما يَجِبُ عَليكُم لِلّهِ سُبحانَهُ شُكرَ أياديهِ و إِبتِغاءُ مَراضيهِ.

هر كس خدا را بندگى كند ، خداوند همه چيز را بنده او گرداند .

مَن عَبَدَ اللّه َ عَبَّدَ اللّه ُ لَهُ كُلَّ شَى ءٍ