خداوند مقدرات عالم را پيش از آنكه آسمان و زمين را خلق كند، تقدير كرده است.

قَدَر اللهُ مقادِرَ قَبْلَ انْ يَخلُقَ اللهَ السّماواتِ وَ الاْرضِ.

به درستی که شیطان وقتی صدای اذان را شنید فرار می کند

ان الشيطان اذا سمع النداء هرب

عبادتي كه از روي علم و آگاهي صورت نگيرد، خيري در آن نيست.

لا خيرَ في عبادةٍ لا علمَ فيها.

عبادت، رستگاري است.

العبادة فَوزٌ.

چيزي در آسمان و زمين، جز به تقدير و خواست خداوند نمي باشد.

لا يكون شيءٌ في السماواتِ و لا في الارضِ الاّ بِقدَرَ الله وَ مَشيّتِهِ.

زشت‌ترين بذل و بخشش، اسراف و زياده‌روي است.

أقبحُ البَذلِ السَّرَف.

از نوشيدن آب سرد در حمّام بپرهيز، زيرا معده را فاسد و تباه مي‏كند.

إيّاكَ و شُربَ الماءِ البارِدِ فِي الحَمّامِ فَإنَّهُ يُفسِدُ المِعدَةَ.

انسان، با نيّت خوب و اخلاق خوب، به تمام آنچه در جستجوى آن است، از زندگى خوش و امنيت محيط و روزى زياد، دست مى يابد.

وُصولُ المَرءِ اِلى كُلِّ ما يَبتَغيهِ مِن طيبِ عَيشِهِ وَ اَمنِ سِربِهِ وَ سَعَةِ رِزقِهِ بِحُسنِ نيَّتِهِ وَ سَعَةِ خُلقِهِ؛

كسي كه از بخل دوري جويد به شرافت و بزرگي رسيده است.

مَنْ بَرِءَ من البُخلِ نالَ الشَّرَف.

همانا در اين قرآن چراغ هاي هدايت به سوي نور و سعادت موجود است و اين قرآن شفاي دل ها و سينه ها است.

إنّ هذَا الْقُرْآنَ فيهِ مَصابيحُ النُّورِ وَشِفاءُ الصُّدُورِ.

هر كه نماز ـ صبح ـ را به خواند و در جايگاه خود بنشيند تا خورشيد طلوع كند، برايش پوششي از آتش خواهد بود.

مَنَ صَلّي، فَجَلَسَ في مُصَلاّه إلي طُلُوعِ الشّمسِ كانَ لَهُ سَتْراً مِنَ النّارِ.

كسي كه در زندگي ميانه‌روي و قناعت كند، نعمتش باقي مي‌ماند، و كسي كه اسراف و زياده روي نمايد، نعمتش زايل شود.

مَنِ اقْتَصد وَ قَنَعَ بَقيتْ عليه النِّعمة و مَن بذَّر و أسرف زالتْ عنه النّعمة.

هر كس بداخلاق باشد، خودش را شكنجه و آزار مى دهد.

مَن ساءَ خُلقُهُ عَذَّبَ نَفسَهُ؛

کربلا پاکترین بقعه روی زمین و از نظر احترام بزرگترین بقعه‏ ها است و الحق که کربلا از بساط های بهشت است.

.و هي اطهر بقاع الأرض و اعظمها حرمة و انها لمن بطحاء الجنة

بدترين امّت من كساني هستند كه در ناز و نعمت و آسودگي پرورش مي يابند، غذاهاي رنگارنگ تناول مي كنند، لباسهاي رنگارنگ بر تن مي كنند و در گفتار با مردم با ريشخند و دهن كجي سخن مي گويند.

شِرارُ أُمّتي الّذينَ غُذّوا بالنّعيم، الّذين يأكُلونَ ألْوانَ الطّعامِ، و يَلْبِسُون ألْوانَ الثّياب، و يَتَشدَّقونَ فِي الْكَلامِ