مردم، به ادب (فرهنگ و تربيتِ) درست ، نيازمندترند، تا به طلا و نقره.

اِنَّ النّاسَ اِلى صالِحِ الاَدَبِ اَحْوَجُ مِنْهُمْ اِلَى الْفِضَّةِ وَ الذَّهَبِ؛

( مفهوم و معناي ) سياست آن است كه حقوق خداوند و حقوق موجودات زنده و حقوق مردگان را رعايت كني.

السِّياسَةُ أنْ تَرْعي حُقُوقَ اللّهِ، وَحُقُوقَ الاْحْياءِ، وَحُقُوقَ الاْمْواتِ.

كسي كه دوستي و دشمني او فقط براي خدا باشد و به خاطر رضاي خدا عطا و بخشش نمايد، از كساني است كه ايمانشان به درجه كمال رسيده است.

مَنْ أحبَّ لِلّهِ و أبغَضَ لِلّهِ و أعطَي لِلّهِ فهُوَ ممَّنْ كَمُلَ ايمانُهُ.

خانه هائي كه شبها در ميان آنها نماز شب گزارده مي شود و نيز قرآن تلاوت مي شود براي ساكنان آسمان مي درخشند چنانچه ستارگان آسمان براي ساكنان زمين مي درخشند.

إِنَّ البيوتَ اللّتي يُصَلّي فيها بالليل بتلاوة القرآن لَتُضيءُ لِأَهلِ السَّماء كما تُضِيءُ نُجُومُ اهل السَّماء لِأَهلِ الأَرض.

هر كس خود رأى شد هلاك مى شود و هر كس با افراد صاحب نظر مشورت كند در عقل آنان شريك مى شود.

مَنِ اسْتَبَدَّ بِرَأْيِهِ هَلَكَ وَ مَنْ شَاوَرَ الرِّجَالَ شَارَكَهَا فِي عُقُولِهَا

جرج جرداق(نویسندۀ مسیحی)حکایتی نقل می کند و می گوید:هنگامی که این حکایت را می نوشتم از شوق علی(علیه السلام)و محبّت وی به کودکان و بی سرپرستان،اشکم بر روی کاغذ می ریخت و نوشته ام را خیس می کرد و آن حکایت این است:علی(علیه السلام) شبی برای خانوادۀ بی سرپرستی انبانی از غذا بُرد ولی دید کودک یتیم نا آرام است،از علّت گریه اش پرسید:گفت:بچه ها در کوچه به من می گویند:تو پدر نداری.امام فرمود:به آن ها بگو: «امیرالمؤمنین(علیه السلام)خلیفۀ مسلمین پدر من است».بچه آرام نگرفت و گفت:بچه ها در کوچه اسبی دارند و من ندارم،علی علیه السلام چوبی فراهم کرد و به وی داد شاید خوشحال شده،آرام گیرد؛اما کودک یتیم که از فراق پدر و نوازشهای پدرانه توان خویش را از دست داده بود و یاد سیمای پدر وی را بی تاب کرده بود و پی در پی بهانه می گرفت،گفت:من اسبی می خواهم که بر او سوار شوم و مرا حرکت دهد و راه برد.امام و رهبر مسلمانان در دل شب کودک یتیم را بر پشت خود سوار کرد و آنقدر به شکل اسب گرداند تا کودک در پشتش به خواب رفت و او با دلی شاد به بستر رفت.

در كارهاى خود با افراد خدا ترس مشورت كن، تا راه درست را بيابى.

شاوِر فى اُمورِكَ الَّذينَ يَخشَونَ اللّه تَرشُد؛

(خطاب به فرزندش امام حسن عليه السّلام) پسرم! از دوستي با بخيل بپرهيز، زيرا او از تو باز مي‌دارد آن چه را كه بسيار به آن نيازمندي.

يا بُنَيَّ ... إيّاك و مُصادقَةَ البَخيل فإنَّهُ يَقعُد عنك أحوجَ ما تكون اليه.

اى پسرم! واى بر كسى كه زور گويد و تكبّر ورزد! چگونه خود را بزرگ مى‏شمارد كسى كه از گل آفريده شده و به گِل باز مى‏گردد و نمى‏داند به كجا خواهد رفت؟! يا به بهشت [مى‏رود] ، كه در اين صورت ، رستگار است ؛ يا به جهنّم ، كه در اين صورت ، آشكارا زيان كرده و بدبخت شده است

يا بُنَيَّ ، وَيلٌ لِمَن تَجَبَّرَ وتَكَبَّرَ ، كَيفَ يَتَعَظَّمُ مَن خُلِقَ مِن طينٍ ، وإلى طينٍ يَعودُ ، ثُمَّ لا يَدري إلى ماذا يَصيرُ إلَى الجَنَّةِ فَقَد فازَ ، أو إلَى النّارِ فَقَد خَسِرَ خُسراناً مُبيناً وخابَ

وليّ و دوست دار ما نيست، كسي كه مال مؤمني را به حرام و ناحق بخورد.

ليس بِوَليٍّ لَنا مَن اَكل مالَ مؤمنٍ حراماً.

خسیس را آسایشی و حسود را لذتی نیست

لَیْسَ لِبَخِیلٍ رَاحَةٌ وَ لا لِحَسُودٍ لَذَّةٌ

حضرت محمّدصلي الله عليه وآله و علي عليه السلام ، والِدَين اين امّت هستند، چنانچه از آن دو پيروي كنند آن ها را از انحرافات دنيوي و عذاب هميشگي آخرت نجات مي دهند; و از نعمت هاي متنوّع و وافر بهشتي بهره مندشان مي سازند.

أبَوا هِذِهِ الاْمَّةِ مُحَمَّدٌ وَ عَلي، يُقْيمانِ أَودَّهُمْ، وَ يُنْقِذانِ مِنَ الْعَذابِ الدّائِمِ إنْ أطاعُوهُما، وَ يُبيحانِهِمُ النَّعيمَ الدّائم إنْ واقَفُوهُما.

هر كس با عقلا مشورت كند، از نور عقل‏ها بهره مى‏برد.

مَن شاوَرَ ذَوِى العُقولِ استَضاءَ بِاَنوارِ العُقولِ؛

حياءِ انسان از خودش ثمره ايمانِ به خداست.

حياءُ الرّجلِ من نَفسِهِ ثمرةُ الايمان.

هيچ بنده اي، چهل روز ايمانش را به خدا خالص نکرد، مگر اينكه خداوند او را نسبت به دنيا بي رغبت گرداند و درد دنيا و داروي آن را به او بنماياند و سپس حكمت را در دلش قرار دهد و زبانش را به سخنان حكيمانه گويا سازد.

ما أخلَصَ العبدُ الايمانَ باللهِ عزّ و جلّ اربعينَ يوماً، اِلّا زهَّدَهُ اللهُ عزّ و جلّ في الدّنيا و بصّره داءَها و دواءَها ... .