خدا را سپاس كه در ميان مردم ، كسانى را قرار داد كه به سوى ما مى آيند و بر ما وارد مى شوند و ما را مدح و مرثيه مى گويند.

اَلْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى جَعَلَ فىِ النّاسِ مَنْ يَفِدُ اِلَيْنا وَ يَمْدَحُنا وَ يَرْثى لَنا.

در هنگام خشم، ادبي نيست.

لا اَدَبَ مَعَ غَضَبٍ.

اگر کسي بگويد چرا خداوند متعال، انسان را دعوت به عبادت و اطاعتِ خويش كرده است؟ گفته شود: آنان را به عبادت دعوت نمود تا ياد خدا را فراموش نكنند، ادب پروردگار خويش را ترك نكرده و نسبت به دستورات و نواهي او بي تفاوت نگردند، زيرا خير و ماية حيات آنان در اين دستورات است. پس اگر از عبادت خدا روي گردان شوند، زمان درازي بر ايشان بگذرد و دلهايشان سخت و قسي گردد.

في بيانِ علّةِ العبادةِ: فإن قالَ قائل فَلِمَ تعبّدهُم؟ قيلَ: لئلاّ يكونوا ناسينَ لذكِرِهِ و لا تاركينَ لادَبهِ و لا لاهينَ عن امرِهِ و نهيِهِ ... .

بعد از جريان غصب فدك و احتجاج حضرت، بعضي از زنان مهاجر و انصار به منزل حضرت آمدند و احوال وي را جويا شدند، حضرت در پاسخ فرمود: به خداوند سوگند، دنيا را آزاد كردم و هيچ علاقه اي به آن ندارم، همچنين دشمن و مخالف مردان شما خواهم بود.

أصْبَحْتُ وَ اللهِ! عاتِقَةً لِدُنْياكُمْ، قالِيَةً لِرِجالِكُمْ.

از مشاجره با مردم بپرهیزید زیرا مشاجره عیوب نهفته را آشکار می سازد و عزت را از بین می برد

اِیَّاکُمْ وَ مُشَاجَرَةَ النَّاسِ فَاِنَّهَا تُظْهِرُ الْغِرَّةَ وَ تُدْفِنُ الْعِزَّةَ

چشمان هر كس كه در مصيبتهاى ما قطره اى اشك بريزد، خداوند او را در بهشت جاى مى دهد.

مَنْ دَمِعَتْ عَيناهُ فينا قَطْرَةً بَوَّاءهُ اللّهُ عَزَّوَجَلّ الجَنَّةَ.

(درباره کمترين حد شرک فرمودند ) کسي که رأي و عقيده اي را بدعت گذارد و به آن حبّ و بغض ورزد.

مَن اِبتَدَعَ رَأياً فَأَحَبَّ عَلَيهِ أَو أَبغَضَ عَلَيهِ.

عزّت و بي نيازي ـ هر دو ـ شتاب زده به دنبال پناهگاهي مي دويدند، چون به توكّل برخورد كردند، آرامش پيدا نموده و آن را پناهگاه خود قرار دادند.

إنَّ الْغِني وَ اْلِعزَّ خَرَجا يَجُولانِ، فَلَقيا التَّوَكُلَّ فَاسْتَوْطَنا.

نفاق، برادر شرک است.

اَلنِّفَاقُ أخُو الشِّرک.

بر شما باد به قيام در شب، چرا كه موجب پوشاندن و بخشش گناهان است.

عليكُمْ بقيام الّليل فَإِنَّهُ ... تكفيرُ السَّيئاتِ.

تو با ادبت ارزش‏گذارى مى‏ شوى، پس آن را با بردبارى زينت بخش.

اِنَّكَ مُقَوَّمٌ بِاَدَبِكَ فَزَيِّنْهُ بِالْحِلْمِ؛

در عبادت و بندگي خداوند كوشا باش و همواره خود را در عبادت و اطاعتِ او مقصر بدان، زيرا عبادتي كه شايسته ذات حق و نعمت هاي بي شمار او باشد، به جا آورده نخواهد شد.

عليك بالجدِّ و لا تُخرجَنَّ نفسَكَ من حدِّ التَّقصير من عبادةِ اللهِ و طاعتهِ، فانّ الله تعالي لا يُعْبَدُ حقَّ عبادَتِهِ.

بياد آور و فراموش نكن آن حالت و موقعي را كه در ميان جمع اعضاء خانواده و آشنايان قرار مي گيري و لحظات آخر عمرت سپري مي شود و هيچ پزشكي و دوستي نمي تواند تو را از آن حالت نجات دهد.

اُذكُرْ مَصْرَعَكَ بَيْنَ يَدَي أهْلِكَ لا طَبيبٌ يَمْنَعُكَ، وَ لا حَبيبٌ يَنْفَعُكَ.

اگر مردمي خداي يگانه و بي شريك را بپرستند و نماز بخوانند و زکات بپردازند و حج بروند و ماه رمضان را روزه بگيرند ولي (از روي اعتراض) به چيزي که خداوند يا پيامبر - صلي الله عليه و آله - ساخته است، بگويند: چرا خلاف آن را نساخت؟ يا در دلشان چنين اعتراضي کنند (و به زبان نياورند)، به سبب آن مشرک شوند. امام آن گاه اين آيه را تلاوت کرد: «سوگند به پروردگارت که ايمان نياورده باشند مگر آن گاه که در اختلافات ميان خود تو را داور کنند و از داوري تو احساس دلتنگي نکنند و کاملاً تسليم باشند». امام صادق - عليه السلام - سپس فرمود: پس تسليم باشيد.

لَو أَنَّ قَوماً عَبَدُوا اللهَ وَحدَهُ لا شَرِيک لَهُ، وَأقَامُوا الصَّلاةَ، وَآتَوُا الزَّکاةَ، وَحَجُّوا البَيتَ،وَصَامُوا شَهرَ رَمَضَانَ، ثُمَّ قَالُوا لِشَئٍ صَنَعَهُ اللهُ أو صَنَعَهُ النَّبِيُّ - صلي الله عليه و آله - : ألا صَنَعَ خِلافَ الَّذِي صَنَعَ؟ ... .

( - از قول پدرشانامام باقر - علیه السّلام -) فرمود: همانا فاطمه - سلام الله علیها - به ام ابیها کنیه‌گذاری شده است.

عن ابیه - علیه السّلام - قال: اِنَّ فاطمةَ - سلام الله علیها - کانتْ تُکَنَّی امَ ابیها.