حيا بر دو گونه است: يكى حياى ضعف و ناتوانى و ديگرى حياى قدرت و اسلام و ايمان.

اَلحَياءُ عَلى وَجهَينِ فِمِنهُ ضَعفٌ وَ مِنهُ قُوَّةٌ و َإسلامٌ و َإيمانٌ؛

برترين شفاعت ها آن است که جهت ازدواج ميان دو کس صورت پذيرد تا بدين وسيله خداوند آن دو را به هم رساند.

اَفضلُ الشَفاعاتِ اَنْ تَشفعَ بينَ اثنينٍ في نکاحٍ حَتي يَجْمَعَ اللهُ بَينهُما.

افراد جامعه بنده و تابع دنيا هستند و مذهب بازيچه زبانشان گرديده است و براي إمرار معاش خود، دين را محور قرار داده اند .

النّاسُ عَبيدُالدُّنْيا، وَ الدّينُ لَعِبٌ عَلي ألْسِنَتِهِمْ، يَحُوطُونَهُ ما دارَتْ بِهِ مَعائِشَهُمْ، فَإذا مُحِصُّوا بِالْبَلاء قَلَّ الدَّيّانُونَ.

مؤمن سكوت مى كند تا سالم ماند و سخن مى گويد تا سود برد .

المُؤمِنُ يَصمُتُ لِيَسلَمَ و يَنطِقُ لِيَغنَمَ ؛ حديث

خداوند مي فرمايد: هيچ بنده اي با چيزي بهتر از انجام واجبات به من اظهار دوستي و محبت نكرده است و همانا بنده با انجام نوافل اظهار محبت و دوستي به من مي نمايد تا آنجا كه محبوب من واقع مي شود‌، پس زماني كه من او را دوست بدارم گوش او مي شوم كه با آن مي شنود، چشم او مي شوم كه با آن مي بيند، زبان او مي شوم كه با ‌آن سخن مي گويد، دست او مي شوم كه با آن مي گيرد و پاي او مي شوم كه با آن راه مي رود، اگر مرا بخواند اجابتش مي كنم و اگر چيزي از من بخواهد به او خواهم داد.

ما تَحبَّبَ اِلَيَّ عَبدي بشيٍ احبّ اِلَيَّ ممّا افترضتُه عليه و اِنّهُ ليتحبَّبُ اِليَّ بالنافلةِ... .

دنيا به پايان نمي رسد تا مردي از فرزندان حسين - عليه السّلام - عهده دار مسائل و مصالح امتم گردد، او زمين را آنچنان كه پر از ظلم و جور شده، پر از عدل مي كند.

لا تذهبُ الدنيا حتي يقوم بامر اُمتي رجلٌ من ولد الحسين يَملأُها عدلاً كما مُلِئت ظُلماً و جَوراً.

شكر نعمت موجب ايمن ماندن از انتقام (و خشم خداوند) مي شود.

شُكرُ النَّعَمةِ أمان مِن طُولِ النّقمَة.

انساني كه محب و دوستدار خداست، باطن او از همه مردم خالص تر است، از همگان راستگوتر، در وفاي به عهد از همه باوفاتر، عملش از همه پاك تر، ذكرش از همه صاف تر و روشن تر و وجودش از همه عابدتر مي باشد.

و المحبّ اخلَصُ النّاسِ سرّاً لله، و اصدَقُهُم قولاً و افواهُم عهداً و ازاكاهُمْ عَمَلاً و اصفاهُم ذِكراً و اعبَدُهُم نفساً.

براي هر نفسي از نفسهايت شكري و بلكه هزار و بيشتر از هزار شكر بر تو واجب است.

في كُلِّ نَفسٍ مِن أَنفاسِكَ شكرٌ لازمٌ بَل أَلف و اكثَرُ.

نيكوترين و لذيذترين چيز در بهشت محبت و دوستي خداوند و دوستيِ در راه خدا و حمد و ستايش پروردگار جهانيان مي باشد.

اطيبُ شيٍ في الجنَّةِ و اَلَذّهُ حُبُّ اللهِ و الحبُّ في اللهِ و الحمدُ للهِ ربِّ العالمين.

ملعون و مغضوب است كسي كه نام اصلي مرا در جائي بيان كند. و نيز فرمود: هر كه نام اصلي مرا در جمع مردم بر زبان آورد، بر او لعنت و غضب خداوند مي باشد.

مَلْعُونٌ مَلْعُونٌ مَنْ سَمّاني في مَحْفِل مِنَ النّاسِ. (وَ قالَ : مَنْ سَمّاني في مَجْمَع مِنَ النّاسِ فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللهِ.

همانا گروهي خدا را از سر سپاس گزاري مي پرستيدند، آن عبادت آزادگان است.

إنَّ قَوماً عَبَدُوهُ (اي الله) شُكراً فتلكَ عِبادَةٌ الأحرارِ.

حسادت، زندان روح است.

اَلحَسَدُ حَبْسُ الرُّوحِ.

اگر دوست دار خدا هستيد (و به او عشق مي ورزيد)، پس محبت دنيا را از قلبهايتان خارج سازيد.

ان كنتم تحبُّونَ اللهَ فاخرِجُوا من قلوبِكُم حبَّ الدّنيا.

رزق و روزي انسان در گرو وجود زن و فرزند است.

الرزقُ مَعَ النساءِ و العيالِ.