بعضي از شيعيان به انجام اعمال و کردار (طاغوتي و) شاهانه دست مي زنند و از عمّال آنان اند و درخواست هاي آنان را اجابت مي کنند و به دوستي و اطاعت آنان مي پردازند. امام - عليه السلام - فرمود: آنان از شيعيان نيستند بلكه در زمره آنان اند (طاغوتيان).

سَألَ رَجُلٌ أبا عَبْدِ اللهِ - عليهِ السَّلام - عَنْ قَوْمٍ مِنَ الشِّيعَةِ يَدْخُلُونَ فِي أعمالِ الْسُّلْطانِ وَ يَعْمَلُونَ لَهُمْ وَ يُحِبُّونَهُمْ و يُوالُونَهُمْ، قالَ - عليهِ السَّلام - : لَيْسَ هُمْ مِنَ الشِّيعَةِ وَ لکنَّهُمْ مِنْ اُولئک.

فرا دست خود را با پيروي صادقانه سپاس گوي.

شُكرُ من فوقَكَ بِصدقِ الوَلاءِ.

هر كس به مرد يا زن مؤمن بهتان زند خداوند در روز رستاخيز او را در طينت خبال نگه دارد تا حرف خود را پس گيرد. (ابن ابي يعفور مي‏گويد) عرض كردم: طينت خبال چيست؟ حضرت فرمود: چرك و زردابه‏اي است كه از شرمگاه زنان فاحشه بيرون مي‏آيد.

مَن بَاهَتَ مُؤمِناً أَو مُؤمِنَةً بِمَا لَيسَ فِيهِمَا حَبَسَهُ اللهُ عَزَوَجَلَ يَومَ القِيَامَةِ في طِينَةِ خَبَالٍ، حَتَّي يَخرُجَ مِمَّا قَالَ، قُلتُ: وَ مَا طِينَةُ خَبَال؟ قَالَ: صَدِيدٌ يَخرُجُ مِن فُرُوجِ المُؤمِسَاتِ يَعنِي الزَّوَانِي.

هر کس ماه رمضان را روزه بگيرد و از کارهاي حرام مخصوصا بهتان دوري کند، خدا از او راضي شود و بهشت را بر او واجب کند.

مَن صَامَ شَهرَ رَمَضَانَ فَاجتَنَبَ فِيهِ الحَرامَ وَ البُهتَانَ رَضِيَ اللهُ عَنهُ وَ أوجَبَ لَهُ الجَنَانَ.

هرکس ديگري را بکشد، ارث نمي برد. اگر چه مقتول وارثي جز قاتل نداشته باشد و اگرچه (مقتول) فرزند او يا پدرش باشد.

من قتل قتيلا فإنه لا يرث وإن لم يکن له وارث غيره، وإن کان ولده أو والده.

آنگاه که قائم ما خروج کند، سيصد و سيزده تن به عدد شهداي بدر، وي را همراهي خواهند کرد و در زمان خروج آن حضرت شمشيري که در غلاف دارد ندا مي دهد که: اي، وليّ خدا برخيز و دشمنان خدا را نابود کن.

إِنَّ قائِمَنا إذا خَرَجَ يَتجه لَهُ ثَلاثْماةَ وَ ثَلاثَة عَشَر رَجُلاً عَدَدَ رِجالِ بَدْرٍ، فَاِذا کانَ وَقْتُ خُرُوجِهِ کانَ لَهُ سَيْفٌ مَغْمُودٌ فَيُنادِيهِ السَّيْفُ: قُمْ يا وَلِيَّ اللهِ فَاقْتُلْ أَعْداءَ اللهِ.

هر كه به جاهاي بد رفت و آمد كند، مورد بدگماني و تهمت واقع شود.

مَن دَخَلَ مَدَاخِلَ السُوءِ اِتَّهَمَ.

حياء، چشم پوشي (از گناه و حرام) مي باشد.

الحياءُ غَضَّ الطَّرف.

سزاوارترينِ مردم به تهمت، كسي است كه با متهمان و افراد مظنون همنشيني كند.

أولَي النَّاسِ بِالتُّهَمَةِ مَن جَالَسَ أَهلَ التُّهَمَةِ.

بهترين علم آن است كه مفيد باشد.

خَيرُ العِلمِ مانَفَعَ؛

آنگاه که قائم ما قيام کند خداوند متعال عنايت خويش را متوجّه مردم خواهد ساخت آن چنان که عقل آنان را جمع و حلم آنان کامل مي گردد.

إِذا قامَ قائِمُنا وَضَعَ اللهُ يَدَهُ عَلي رُؤُوسِ الْعِبادِ فَجَمَعَ بِها عُقُولَهُمْ وَ کمُلَتْ بها أَحْلامُهُمْ.

هر كس به مرد يا زن مؤمن بهتان زند يا درباره او چيزي بگويد كه از آن مبراست خداوند در روز رستاخيز وي را بر تلّي از آتش نگه دارد تا از حرف خود درباره او برگردد.

من بَهَّتَ مُؤمِناً أو مُؤمِنَةً أو قَالَ فِيهِ مَا لَيسَ فِيهِ أقَامَهُ اللهُ تَعَالي يَومَ القِيَامَةِ عَلَي تَلٍّ مِن نَّارٍ حَتَّي يَخرُجَ مِمَّا قَالَهُ فِيهِ.

آزمند، اسيری زبون است كه هرگز از بند اسارت نمي رهد.

الحَريصُ أسِيرٌ مَهَانَةٌ لا يُفَكُّ أسرُهُ.

مواظب باش كه طلب روزي ـ كه از طرف خداوند متعال تضمين شده ـ تو را از كار و اعمالِ واجب باز ندارد

لا يَشْغَلُكَ رِزْقٌ مَضْمُونٌ عَنْ عَمَل مَفْرُوض.

حريص (هيچ چيزي) کفايتش نمي‏كند.

اَلْحَرِيْصُ لا يَكْتَفِي.