اسراف آن است كه مال را از بين ببرد و به بدن زيان برساند.

إنّما الاسرافُ فيما أتلفَ المالَ و أضَرَّ بالبدن.

خدا را بر آنچه كه قضاي اوست و هر كاري را كه مُقدّر فرموده، ستايش مي كنم.

اَحْمَدُ اللهِ ما قَضي مِنْ اَمرٍ وَ قدّر مِن فعلٍ.

شخص بخيل ميان دوستان و عزيزان خود، خوار و ذليل است.

البَخيلُ ذليلٌ بينَ أعِزَّتِهِ.

اگر بر مردم مصيبتي وارد شود، بتو پناه مي برند، زيرا مي دانند كه زمام امور كارها به دست تو است و همه كارها از قضا و خواست تو نشأت مي گيرد.

و اِنْ صُبَّتْ عَلَيهمْ الْمَصائبُ لَجئُوا بك علماً ... .

شستن سر با خطمي، موجب شادابي است.

غَسلُ الرَّأسِ بِالخَطمِيِّ نُشرَةٌ.

در حمّام شانه نزنيد كه موي را سست مي‏كند.

لا تَتَسَرَّحْ فِي الحَمّامِ فَإنَّهُ يُرِقُّ الشَّعرَ.

بخيل، خزانه دار و جمع كننده براي وارثان خويش است.

البَخيلُ خازِنٌ لِوَرَثَتِه.

شخص بخيل نسبت به صله رحم رغبتي از خود نشان نمي‌دهد.

لا يَطمَعَنَّ البَخيلُ في صِلَةِ الرَّحم.

خداوند ايمان را قرار داد تا به واسطه آن بندگان از پليدي شرك پاك گردند.

جَعَل اللهُ الايمانَ تطهيراً لَكُم من الشّركِ.

نماز شب اعضاي بدن را نيرومند مي سازد

قيام الّليل قُوَّةٌ في الجوارح.

نماز شب بخوانيد که همانا آن سنت پيامبرتان و شيوه صالحين از قبل شما و موجب دفع بيماري از بدن هايتان مي باشد.

عليكم بصلاةِ الّليل فَإِنَّها سنه نبيکم و دأب الصالحينَ قبلِکم و مُطْرَدةُ الدّاءِ عن أجَسَادکمِ.

هنگامي كه ابوبكر و عمر به ملاقات حضرت آمدند فرمود: خدا و ملائكه را گواه مي گيرم كه شما مرا خشمناك كرده و آزرده ايد، و مرا راضي نكرديد، و چنانچه رسول خدا را ملاقات كنم شكايت شما دو نفر را خواهم كرد.

إنّي أُشْهِدُ اللّهَ وَ مَلائِكَتَهُ، أنَّكُما اَسْخَطْتُماني، وَ ما رَضيتُماني، وَ لَئِنْ لَقيتُ النَبِيَّ لأشْكُوَنَّكُما إلَيْهِ.

انسان مؤمن همانندِ دو كفّه ترازو است كه هر چه بر ايمانش افزوده شود، بلاها و امتحاناتش بيشتر مي گردد.

المؤمِنُ مثلُ كَفّتَيِ الميزانُ كُلَّما زيدَ في ايمانِهِ زيدَ في بلائِهِ.

خطاب به مهاجرين و انصار كرد و فرمود: از من دور شويد و مرا به حال خود رها كنيد، با آن همه بي تفاوتي و سهل انگاري هايتان، عذري براي شما باقي نمانده است. آيا پدرم در روز غدير خم براي كسي جاي عذري باقي گذاشت؟

إلَيْكُمْ عَنّي، فَلا عُذْرَ بَعْدَ غَديرِكُمْ، وَ الاَْمْرُ بعد تقْصيركُمْ، هَلْ تَرَكَ أبي يَوْمَ غَديرِ خُمّ لاِحَد عُذْوٌ.

خشم و غضب ايمان را فاسد مي كند، چنانچه سركه عسل را تباه مي سازد.

الغَضَبُ يُفسِدُ الايمانَ‌، كما يفسِدُ الخلّ العَسَل.