زماني كه حضرت حجّت (عجّل الله تعالی فرجه الشریف) قيام نمايد در بين مردم به علم خويش قضاوت مي نمايد; همانند حضرت داود ( عليه السلام ) كه از دليل و شاهد سؤال نمي فرمايد.

اِذا قامَ الْقائِمُ يَقْضي بَيْنَ النّاسِ بِعِلْمِهِ كَقَضاءِ داوُد - عليه السلام - وَ لا يَسْئَلُ الْبَيِّنَةَ.

سلام كردن مستحب است و جواب آن واجب.

ألسَّلامُ تَطَوُّعٌ و الرَّدُّ فريضَةٌ.

در شب معراج گروهي را در آتش مشاهده نمود كه مشغول خوردن مردار بودند، از جبرئيل پرسيد: اين ها چه كساني هستند؟ عرض كرد: اين ها كساني هستند كه (با غيبت كردن) گوشت مردم را مي خورند.

انّه نظرٌ في النارِ ليلةَ الإسراءِ فاذا قومٌ يأكلون الجِيَف، فقال: يا جبرئيل مَن هؤلاء؟ قال: هؤلاء الذين يأكلونَ لحمَ الناسِ.

سخن چيني و غيبت و دروغ گويي، موجب عذاب قبر مي گردد.

عذابُ القبرِ مِنَ النَّميمةِ و الغيبةِ و الكذبِ.

(وقتي امام سجاد - عليه السلام - را به ولادت مولودي بشارت مي‌دادند، نمي‌پرسيد پسر است يا دختر، بلكه از اندام معتدل و ساختمان سالم او سؤال مي‌كرد. چون خبر سلامتش را مي‌شنيد)، مي‌گفت: خدا را شكر كه او را قبيح و ناموزون نيافريده است.

(كانَ عَليُّ بْنَ الْحُسَيْنِ - عَلَيْهِ السَّلامُ - اِذا بُشِّرَ بِوَلَدٍ لَمْ يَسْئَلْ اَذَكَرٌ هُوَ اَمْ اُنْثَي بَلْ يَقُولُ اَسَويٌّ فَاِذا كانَ سَويّاً) قالَ:الْحَمْدُ لِلّه الَّذي لَمْ يَخْلُقهُ مُشَوَّهاً.

(پدري با دو فرزند خود شرفياب محضر رسول اكرم - صلي الله عليه و آله - بود. يكي از فرزندان خود را بوسيد و به فرزند ديگر اعتنايي نكرد.) پيغمبر كه اين رفتار (نادرست) را مشاهده كرد، به او فرمود: چرا با فرزندانت به طور مساوي رفتار نمي‌كني؟

نَظَرَ اِلي رَجُلٍ لَهُ ابْنانِ فَقَبَّلَ اَحَدَهُما وَ تَرَكَ الآخَرَ. فَقالَ رسول الله - صَلَّي اللهُ عَلَيْهِ وَآلِه - فَهَلّا ساوَيْتَ بَيْنَهُما؟

بين فرزندان خود به عدالت رفتار نماييد، همان طور كه مايليد فرزندان شما بينتانبه عدل و داد رفتار كنند.

اِعْدِلُوا بَيْنَ اَوْلادِكُمْ كَما تُحِبّونَ اَنْ يَعْدِلُوا بَيْنَكُمْ.

هر كس وصيت ميت را در كار حج بر عهده بگيرد، نبايد در آن كوتاهى كند، زيرا عقوبت آن سخت و پشيمانى‏اش طولانى است. از وصيت ميت جز بدبخت كوتاهى نكند و به آن جز خوشبخت عمل ننمايد.

مَن ضَمِنَ وَصيَّةَ الْمَيِّتِ مِن أمرِ الْحَجِّ فَلا يَعجُزَنَّ فيها فَإنَّ عُقُوبَتَها شَديدَةٌ وَ نَدامَتَها طَويلَةٌ، لا يَعجُزُ عَن وَصيَّةِ الْمَيِّتِ إلاّ شَقىٌّ وَ لا يَقومُ بِها إلاّ سَعيدٌ؛

هرکه حقى از حقوق برادر مسلمان خود را به او نپردازد ، خداوند ، برکت روزى را بر او حرام گرداند ، مگر آن که توبه کند .

مَن حَبَسَ عن أخیهِ المسلمِ شیئا مِن حَقٍّ حَرَّمَ اللّه‏ُ علَیهِ بَرَکةَ الرِّزقِ إلاّ أن یَتوبَ ؛

هرکس براى چهل تن از برادران (دینى ) خود دعاکند و سپس براى خود دعا کند، خدا، دعاى او را در حق آنان و او مستجاب کند.

من قدم اربعین رجلا من اخوانه فدعا لهم ثم دعا لنفسه استجیب له فیهم و فى نفسه ؛

كساني كه خود عيب و نقص دارند، علاقه مند به شايع كردن عيب هاي مردم هستند تا جاي عذر و بهانه اي براي عيب هاي خودشان، باز شود.

ذوُو العيوبِ يُحبُّون إشاعةَ معايبِ الناسِ ليتَّسعَ لهُم العُذرُ في معايِبِهم.

كسي كه كودكي دارد بايد (در راه تربيت او) ) كودكانه رفتار نمايد.

مَنْ كانَ لَهُ وَلَدٌ صَبا.

استوارترین کارها سه چیز است یاد خداوند در همه حال و رعایت انصاف بر ضرر خویش و تقسیم مال با برادر دینى.

أسدّ الأعمال ثلاثه ذکر اللَّه على کلّ حال و الإنصاف من نفسک و مواساه الأخ فی المال؛

هر که خدا خیر او خواهد دوستى شایسته نصیب وى کند.

من أراد اللَّه به خیرا رزقه اللَّه خلیلا صالحا؛

روا نیست که مؤمنى به برادر خویش به تندى نظر کند که مایه آزار او شود.

ما یحلّ لمؤمن أن یشتدّ إلى أخیه بنظره تؤذیه؛