در آن‌چه خداوند به حضرت داوود - عليه السلام - وحي كرده، آمده است: اي داوود، همان طوري كه نزديك‌ترين مردم به من انسان‌هاي متواضع هستند، دورترين مردم از من نيز انسان‌هاي متكبر هستند.

فيما اُوحيَ الله عز وَ جلَّ الي داوود - عليه السلام - : يا داوود، كَما أنَّ اقرَبَ الناسِ من اللهِ المتواضعون، كذالِكَ أبعَدُ النّاسِ منَ اللهِ المتكبّرون.

از عزت نفس است، پايبندي به قناعت.

من عز النفس لزوم القناعة.

هر كس از حرام دوري كند، خداوند به جاي آن عبادتي كه او را شاد كند نصيبش مي گرداند.

مَنْ أَعْرَضَ عَنْ مُحَرَّمٍ أَبْدَلَهُ اللّه بِهِ عِبادَةً تَسُرُّهُ.

وقتي که امنيت از سرزمينها رخت ببندد و مردم بر اسبها سوار شده و از زنهاي حلالشان کناره گيرند (به لواط و زنا روي آورند)؛ در اين حال بايد از جوار ايشان فرار کرد. (راوي گويد): گفتم فدايت شوم به کجا فرار کنند؟ فرمود: به کوفه و نواحي آن و يا به قم و حوالي آن، همانا بلا و مصيبت از اين دو مکان دفع شده است.

اذا فقد الأمن من العباد و رکب الناس علي الخيول و اعتذلوا النساء و الطيب فالهرب الهرب عن ...

همانا قضا و قدر دو مخلوق از مخلوقات خداوند هستند.

اِنّ الْقضاءَ وَ الْقَدَرَ، خَلْقان مِنْ خَلْقِ الله.

براي كسي كه خود را بشناسد، شايسته است كه قناعت و پاکدامني را پيشه کند.

ينبغي لمن عرف نفسه أن يلزم القناعة والعفة.

زماني كه در جامعه اي علم گسترش يابد و به آن عمل نشود و زبان ها با هم موافق و دل ها با هم مخالف باشند و مردم با خويشاوندان خود قطع رابطه كنند، آن هنگام خشم و غضب الهي چنين آنان را فرا مي گيرد که خداوند چشم و گوششان را كر و كور مي گرداند.

اذا ظَهَرَ العلمُ و احتُذِرَ العَمَل و ائْتَلَفَتِ الالسُنُ و اختَلَفَتِ القُلوبُ و تَقاطَعَتِ الأرحام هنالك لعنَهُم الله ..

كسي كه از قضاي تو ناخشنود باشد، امر تو را باز نمي گرداند (فرمان نمي برد).

و لا يَرُدُّ اَمْرَك مَنْ سَخِطَ قضاءَك.

خداوند دوست مي‎دارد كسي را كه با نماز خواندن، شب زنده داري كند.

إِنَّ اللهَ يُحبُّ ... المساهِرَ بالصّلاة.

هيچ لباسي زيباتر از سلامتي نيست.

لا لِباسَ أجمَلُ مِنَ السَّلامَةِ.

با قناعت است، كه عزت به دست مي آيد.

بالقناعة يكون العز.

موهاي (زاید) بدن چنانچه بلند شود سبب قطع و كمبود آب كمر، سستي مفاصل استخوان و ضعف سينه و گلو خواهد شد، استعمال نوره سبب تقويت تمامي آن ها مي باشد.

وَشَعْرُ الْجَسَدِ إذا طالَ قَطَعَ ماءَ الصُّلْبِ، وَأرْخي الْمَفاصِلَ، وَ وَرِثَ الضَّعْفَ وَالسِلَّ، وَ إنَّ النُّورَةَ تَزيدُ فِي ماءِالصُّلْبِ، وَ تُقَّوِي الْبَدَنَ، وَتَزيدُ في شَخْمِ الْكُلْيَتَيْنِ، وَ تَسْمِنُ الْبَدَنَ.

همانا زمين در هيچ موقعيّتي خالي از حجّت خدا نيست و به خدا سوگند كه من خليفه و حجّت خداوند هستم.

إنَّ الاْرْضَ لا تَخُلُو مِنْ حُجَّة، وَ أنَا وَ اللهِ ذلِكَ الْحُجَّةُ.

خداوند، تكذيب كنندگان قَدَر الهي را لعنت كند.

لَعَنَ اللهُ المُكّذِبينَ بِقَدر الله.

تكذيب كنندگان تقدير الهي، روز حشر، همانند بوزينه و خنزيرها از قبرهايشان محشور مي شوند.

يَحْشُرُ المُكَذِّبُونَ بِقَدَرِ اللهِ منْ قُبورِهم قَدْ مَسَخُوا قِرَدَةً و خناذِيرٍ.