ايوب بن نوح گويد: به امام رضا - عليه السّلام - عرضه داشتم كه ما اميد داريم شما صاحب الامر باشيد و خداوند امر ظهور را به راحتي و بدون جنگ به شما واگذار كند، همانا ما با شما بيعت كرده و درهم ها را بنام شما ضرب مي كنيم، حضرت - عليه السّلام - فرمود: از ما اهلبيت احدي نيست كه نامه هاي (فراواني) براي او بيايد و با انگشتان به او اشاره شود و از مسائل (متفاوتي) از او سئوال شود و اموالي برايش بياورند مگر اينكه كشته مي شود يا مي ميرد تا اينكه خداوند براي اين امر پسر بچه اي از ما اهل بيت را مبعوث مي كند ... .

عن ايوب ابن نوح قال: قلتُ لابي الحسن الرضا - عليه السّلام - : انّا نرجُوا اَن تكونَ صاحبَ هذا الامرِ ...

كسي كه از درشتي به خشم نيايد از خوبي سپاس گزاري نكند.

من لم تُغضِبهُ الجَنوَةُ لم يَشكُرِ النِّعمَةَ.

ستم و حق کشي در وصيت، از گناهان کبيره است.

الحيف في الوصية من الکبائر.

خداوند راضي نشد که کار تعيين ارث را به فرشته اي مقرب يا پيامبري مرسل واگذارد، بلکه موضوع تقسيم ما ترک را شخصاً به عهده گرفت و حق هر حقداري را به او داد.

إن الله لم يرض بملک مقرب و لا نبي مرسل حتي تولي قسم الترکات و أعطي کل ذي حق حقه.

با آدم شراب خوار، ازدواج نكنيد.

شاربُ الخَمرِ لا يزوّجُ اذا خطبَ.

قرار داده شده نماز، نور چشم من و در زناشوئي، لذت من.

جُعِلَ قُرةُ عيني الصلوةُ ولذّتي في النساءِ.

ميراثي براي قاتل نيست.

لا ميراث للقاتل.

زماني كه قائم - عليه السّلام - قيام كند، ايمان را بر هر ناصبي عرضه مي كند، پس اگر واقعاً ايمان آورد او را رها مي كند و اگر ايمان حقيقي نياورد يا گردن او را مي زند و يا او را مجبور به پرداخت جزيه مي كند، چنانكه اهل ذمه امروز جزيه مي دهند.

اذا قام القائم عرض الايمانَ علي كلِ ناصبٍ فان دخلَ فيه بحقيقةٍ و الا ضَرَبَ عُنُقَهُ او يُؤَدِي الجزيةَ كما يؤديها اليوم اهل الذمه.

هر گاه ديدي فقر و نيازمندي زياد شد و مردم يكديگر را انکار مي کردند (و نمي شناختند) در آن هنگام منتظر امر الهي (يعني ظهور) باش. به حضرت عرضه داشتم: جانم بفداي شما فقر و نيازمندي را فهميدم، اما اينكه مردم يكديگر را انکار مي کنند، يعني چه؟ حضرت فرمود: شخصي از شما به نزد برادر ديني اش مي رود و نياز خود را مطرح مي كند و از او استمداد مي طلبد، پس آن شخص به گونه اي به او مي نگرد و به صورتي با او سخن مي گويد كه قبل از آن اين گونه با او برخورد نمي كرد.

اذا رأيتَ الفاقةَ و الحاجةَ قد كثُرَت و أنكَرَ الناسُ بعضُهم بعضاً فعندَ ذلك فانتَظِر أمرَ اللهِ عزوجل ... .

هر کس وصيت کند و (در وصيت خود) ستم نکند و به (وارث) زيان وارد نياورد، مانند کسي است که آن (مال مورد وصيت) را در زمان حيات خود صدقه داده باشد.

من أوصي و لم يحف و لم يضار کان کمن تصدق به في حياته.

خداوند اجابت دعاى مؤمن را به شوق (شنيدن) دعايش به تأخير مى اندازد و مى گويد: «صدايى است كه دوست دارم آن را بشنوم» و در اجابت دعاى منافق عجله مى كند و مى گويد: صدايى است كه از شنيدنش بدم مى آيد.

إِنَّ اللّه يُؤَخِّرُ إِجابَةَ الْمُؤْمِنِ شَوْقا إلى دُعائِهِ وَيَقُولُ: صَوتٌ اُحِبُّ أَنْ أَسْمَعَهُ، وَيُعَجِّلُ إجابَةَ دُعاءِ الْمُنافِقِ وَيَقُولُ: صَوْتٌ أَكْرَهُ سَماعَهُ؛

توحيد آن است كه خدا را در وهم و خيالت نياري.

التوحيدُ أَنْ لا تَتَوهَّمَهُ.

مومن با برادر مومنش فريبكاري نمي كند و به او خيانت نمي ورزد و او را خوار نمي سازد و به او تهمت نمي زند.

المُؤمِنُ لا يَغُشُّ أَخَاهُ، وَ لا يَخُونُهُ، وَ لايَخذُلُهُ، وَ لا يَتَّهِمُهُ.

همانا ولايت ما ولايت خدا است، ولايتي که هيچ پيامبري جز با آن مبعوث نگشته است.

إنَّ وِلايَتَنا وَلايَةُ اللهِ عَزَّ وَ جَلَّ الَّتِي لَمْ يُبْعَثْ نَبِيٌّ قَطُّ إلّا بِها.

هر کس تو را فريب داد نبايد امين بشماري و هر کس را امين يافتي متهم نکن.

لَيسَ لَكَ أَن تَأتَمِنَ مَن غَشَّكَ، وَ لا تَتَّهِمَ مَنِ ائتَمَنتَ.