بپرهيز از تكيه كردن بر آرزوها كه اين كار، شيوه بیخردان است.

ايّاك و الثّقة بالآمال فانّها من‏ شيم الحمقى.

با بذل و بخشش مدح و ستايش (مردم براى بخشنده) بسيار گردد.

بالبذل تكثر المحامد.

كسى كه در راه دنيا برادرى بر قرار سازد محروم گردد.

من آخى في الدّنيا حرم.

آرزو را دروغ بدان و بدان تكيه مكن، كه به راستى آرزو فريب است و آرزومند بدان، فريب خورده است.

اكذب الامل و لا تثق به، فانّه غرور و صاحبه مغرور.

با بذل نعمت است كه نعمت مستدام ماند.

ببذل النّعمة تستدام النّعمة.

كسى كه بر برادران سر بزرگى و تكبر كند، هيچ انسانى با او خالص و صاف نباشد.

من استطال على الاخوان لم يخلص له انسان.

پرهيز كنيد از آرزوى شكست خورده و مغلوب، و نعمت ربوده شده.

احذروا الامل المغلوب و النّعيم المسلوب.

بذل عطا، زكات نعمتهاست.

بذل العطاء زكاة النّعماء.

برادرت نيست كسى كه تو نيازمند باشى (در همه جا و در هر كارى اگر چه خلاف باشد) با او مدارا كنى.

ليس لك باخ من احتجت الى مداراته.

بپرهيزيد از آرزوى باطل، چه بسا مردمى كه به استقبال روزى رفته‏اند كه آن را به پايان نبرده‏اند، و چه بسا كسى كه در آغاز شب مورد غبطه ديگران بوده ولى در پايان شب (از دنيا رفته و) سوگوارانش بر او گريسته‏اند.

اتّقوا باطل الأمل فربّ مستقبل يوم ليس بمستدبره، و مغبوط فى اوّل ليلة قامت بواكيه في آخره.

بخشش بسيار نشانه فضيلت و كمال است.

كثرة البذل آية النّبل.

برادرت نيست كسى كه تو را محتاج به حاكمى ميان تو و خود سازد.

ليس لك باخ من احوجك الى حاكم بينك و بينه.

بپرهيزيد از فريب آرزوها كه بسا آرزومند روزى كه آن روز را در نيابد، و سازنده ساختمانى كه در آن سكونت نكند، و گرد آورنده مالى كه آن را نخورد، و شايد آن مال را از راه باطلى گرد آورده، و (يا) از طريق حقّى كه آن را نداده، و به صورت حرام به آن مال رسيده و گناه و وبال آن را به دوش كشيده است.

اتّقوا خداع الآمال فكم من مؤمّل يوم لم يدركه، و بانى بناء لم يسكنه، و جامع مال لم يأكله، و لعلّه من باطل جمعه و من حقّ منعه، اصابه حراما و احتمل به اثاما.

كسى كه بذل اموال بر او آسان باشد اميدها به سويش رو گردان شود.

من هان عليه بذل الاموال توجّهت اليه الآمال.

به آقايى و سيادت نرسد كسى كه برادرانش جز او نيازمند به ديگرى باشند.

لم يسد من افتقر اخوانه الى غيره.