آدم ناتوان بر آرزوى خود تكيه كند، و در عمل كوتاهى كند.

الجاهل يعتمد على امله و يقصّر فى عمله.

كسى كه دوست دارد نام نيكى داشته باشد، بايد در بذل مال دريغ نداشته باشد.

من احبّ الذّكر الجميل فليبذل ماله.

56 كسى كه نگه دار و باوفا باشد از برادرى نيك برخوردار است.

من كان ذا حفاظ و وفاء لم يعدم حسن الاخاء.

آرزو پيوسته در حال تكذيب و دروغ پردازى است، و درازى زندگانى براى آدمى آزار دهنده است.

الامل ابدا فى تكذيب، و طول الحياة للمرء تعذيب.

كسى كه مال خود را بذل كند مردم را بنده خود كند.

من بذل ماله استعبد.

كسى كه برادرانى ندارد كس و كارى ندارد.

من لا اخوان له لا أهل له.

آرزو همچون سرابى است كه هر كه آن را ببيند فريبش دهد، و هر كس بدان اميد بندد نوميدش كند.

الامل كالسّراب يغرّ من رآه و يخلف من رجاه.

كسى كه كرامت نفس دارد (و بزرگوار است) بذل احسان و بر آوردن حاجت حاجتمندان بر او آسان است.

من كرمت نفسه استهان بالبذل و الاسعاف.

كسى كه با برادران ستيزه جويى كند دوستش كم باشد.

من ناقش الاخوان قلّ صديقه.

آرزوى اندك موجب تباهى عمل گردد.

يسير الامل يوجب فساد العمل.

بذل احسان از شرافت و بزرگى همّت است.

من شرف الهمّة بذل الاحسان.

كسى كه سرگرم به كار پادشاه شود فراغت رسيدگى به برادران را ندارد.

من تشاغل بالسلطان لم يتفرّغ للاخوان.

نفس انسانى از آرزو تهى نيست تا آن گاه كه در كام مرگ در آيد.

لا تخلو النفس من الامل حتّى تدخل في الاجل.

كسى كه برادر خدايى خود را از دست دهد، گويا شريف‏ترين عضو خود را از دست داده است.

من فقد اخا في اللَّه، فكانّما فقد أشرف اعضائه.

هيچ فريبنده‏اى فريبنده‏تر از آرزو نيست.

لا غاوّ اخدع من الامل.