مشكل ترين و سخت ترين لحظات و ساعات دوران ها براي انسان، سه مرحله است: 1 ـ آن موقعي كه عزرائيل بر بالين انسان وارد مي شود و مي خواهد جان او را برگيرد. 2 ـ آن هنگامي كه از درون قبر زنده مي شود و در صحراي محشر به پا مي خيزد. 3 ـ آن زماني كه در پيشگاه خداوند متعال قرار مي گيرد و نمي داند راهي بهشت و نعمت هاي جاويد مي شود و يا راهي دوزخ و عذاب دردناك خواهد شد.

أشَدُّ ساعاتِ ابْنِ آدَم ثَلاثُ ساعات: السّاعَةُ الَّتي يُعايِنُ فيها مَلَكَ الْمَوْتِ، وَالسّاعَةُ الَّتي يَقُومُ فيها مِنْ قَبْرِهِ، وَالسَّاعَةُ الَّتي يَقِفُ فيها بَيْنَ يَدَيِ الله تَبارَكَ وَتَعالي، فَإمّا الْجَنَّةُ وَإمّا إلَي النّارِ.

هنگامي كه قائم ما ( حضرت حجّت، روحي له الفداء ) قيام و خروج نمايد خداوند بلا و آفت را از شيعيان و پيروان ما بر مي دارد ودل هاي ايشان را همانند قطعه آهن محكم مي نمايد، و نيرو و قوّت هر يك از ايشان به مقدار نيروي چهل نفر ديگران خواهد شد.

إذا قامَ قائِمُنا أذْهَبَ اللّهُ عَزَوَجَلّ عَنْ شيعَتِنا الْعاهَةَ، وَ جَعَلَ قُلُوبَهُمْ كُزُبُرِ الْحَديدِ، وَجَعَلَ قُوَّةَ الرَجُلِ مِنْهُمْ قُوَّةَ أرْبَعينَ رَجُلاً.

شخصي از حضرت پرسيد كه من از زمان حجّاج تاكنون والي بر مردم بوده ام آيا مي توانم از گناهانم توبه كنم؟ امام ساكت بودند و جواب ندادند. شخص دوباره سؤال كرد. امام فرمود: راهي براي توبه ات نيست، مگر اينكه حقوق تمام كساني را كه ضايع كرده اي به آنان بازگرداني.

عَنْ شيخٍ من النخع قال: قلتُ لابي جعفَر - عليه السّلام - : انّي لم أزل والياً منذُ زمنِ الحجّاج الي يومي هذا فهل لي من توبةٍ؟... قال: لا، حتّي تودّي كلَّ ذي حقٍّ حقَّه؟.

از امام سؤال شد: مراد از توبه نصوح چيست؟ حضرت فرمود: پشيماني قلبي از گناه، استغفار و طلب مغفرت زباني و تصميم و قصد جدي بر اينكه ديگر به سمت گناه نرود.

مَا التّوبةُ النّصوحُ؟ فقال - عليه السّلام - : نَدَمٌ بالقلبِ و استغفارٌ باللّسانِ و القَصدُ عَلي ان لا يعودَ.

تعجب مي كنم از كسي كه از رحمت خدا نا اميد است در حالي كه راه نجات و رستگاري دارد و آن استغفار و طلب آمرزش است.

عَجِبْتُ لِمَنْ يَقنُطُ و مَعَهُ النَّجاةُ و هو الاستِغْفارُ.

برترين حيا، شرم و حياء از خداوند است.

أفضَلُ الحياءِ استحياءُك من الله.

البته کسي خدا را شناخت و عبادت کرد که خدا و امام خود را که از ما أهل بيت است شناخته باشد و کسي که امام خود از خاندان ما أهل بيت را نشناخته باشد، کسي غير از خدا را شناخته و عبادت کرده است و قسم به خدا چنين فردي گمراه است.

إنّما يَعْرِفُ اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ يَعْبُدُهُ مَنْ عَرَفَ إمامَهُ مِنّا أهْلَ الْبَيْتِ وَ مَنْ لا يَعْرِفُ اللهَ عَزَّ وَ جَلَّ وَ (لا) يَعْرِفُ الإمامَ مِنّا أهْلَ الْبَيْتِ فَإنَّما يَعْرِفُ وَ يَعْبُدُ غَيْرَ اللهِ هکذا والله ضلالاً.

اي حسين! کسي که از منزلش بيرون آيد و قصدش زيارت قبر حضرت حسين بن علي(عليهماالسلام) باشد؛ اگر پياده رود؛ خداوند منّان به هر قدمى که برمى‏ دارد يک حسنه برايش نوشته و يک گناه از او محو مى‏ فرمايد؛ با رسيدن به حرم دوست، از رستگاران مي شود تا زمانى که به حائر برسد و پس از رسيدن به آن مکان شريف حق تبارک و تعالى او را از رستگاران قرار مى‏ دهد؛ با انجام اعمال زيارت، از فائزان مي شود تا وقتى که مراسم و اعمال زيارت را به پايان برساند که در اين هنگام او را از فائزين محسوب مى‏ فرمايد؛ هنگام بازگشت ندا مي رسد که بخشيده شدي تا زمانى که اراده مراجعت نمايد در اين وقت فرشته‏ اى نزد او آمده و مى‏ گويد: رسول خدا(صلي الله عليه و آله) به تو سلام مي رساند و خطاب به تو مى ‏فرمايد: از ابتدا عمل را شروع کن، تمام گناهان گذشته ‏ات آمرزيده شد.

عَنِ الْحُسَيْنِ بْنِ ثُوَيْرِ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام:‏ يَا حُسَيْنُ! مَنْ خَرَجَ مِنْ مَنْزِلِهِ يُرِيدُ زِيَارَةَ قَبْرِ الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ صفحه إِنْ کَانَ مَاشِياً کَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِکُلِّ خُطْوَةٍ حَسَنَةً وَ مَحَى عَنْهُ سَيِّئَةً؛ حَتَّى إِذَا صَارَ فِي الْحَائِرِ کَتَبَهُ اللَّهُ مِنَ الْمُصْلِحِينَ الْمُنْتَجَبِينَ حَتَّى إِذَا قَضَى مَنَاسِکَهُ کَتَبَهُ اللَّهُ مِنَ الْفَائِزِينَ حَتَّى إِذَا أَرَادَ الِانْصِرَافَ أَتَاهُ مَلَکٌ فَقَالَ: إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صفحه يُقْرِوُکَ السَّلَامَ وَ يَقُولُ لَکَ: اسْتَأْنِفِ الْعَمَلَ فَقَدْ غُفِرَ لَکَ مَا مَضَى

کسي که امامت علي (علیه السلام) را بعد از من انکار کند، نبوت مرا انکار کرده است و کسي که نبوت مرا انکار کند، ربوبيت پروردگار را انکار کرده است.

مَنْ اَنْکرَ إمامَةَ عَلِيٍّ بَعْدِي کمَنْ أنْکرَ نُبُوَّتِي فِي حَيوتِي وَ مَنْ أنْکرَ نُبُوَّتِي کانَ کمَنْ أنْکرَ رُبُوبِيَّةَ رَبِّهِ عَزَّ وَ جَلَّ.

همانا براي خداوند بر مردم دو حجت است، حجت ظاهري و حجت باطني، اما حجت ظاهري همان رسولان و انبياء و ائمه - عليهم السّلام - هستند و حجت باطني عقولشان مي باشد.

اِنّ لِلّهِ عَلَي النّاسِ حُجَّتَينِ، حُجّةً ظاهرةً و حُجّةً باطِنةً ... .

در سه مورد حياء و شرم پسنديده نيست: 1) خدمت كردن به ميهمان 2) برخاستن انسان از جا به احترام پدر و معلمش 3) و طلب حقّ اگر چه كم باشد.

ثلاثٌ لا يستَحي منهنَّ: خِدمةُ الرّجل ضَيفَه، و قيامُهُ عَن مجلِسِهِ لأبيهِ و معلّمِهِ و طَلَبُ الحقِّ و إنْ قَلَّ.

سرور رسولان و پيامبران پنج نفرند كه آنها را اولوالعزم گويند و آسياب نبوت و رسالت گرد آنها مي چرخد. اينان عبارتند از: نوح، ابراهيم، موسي، عيسي و محمد (صلوات الله عليهم اجمعين).

سَادَةُ النَّبِيِّينَ وَ الْمُرْسَلِينَ خَمْسَةٌ وَ هُمْ أُولُو الْعَزْمِ مِنَ الرُّسُلِ وَ عَلَيْهِمْ دَارَتِ الرَّحَي نُوحٌ وَ إِبْرَاهِيمُ وَ مُوسَي وَ عِيسَي وَ مُحَمَّدٌ صَلَّي اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ عَلَي جَمِيعِ الْأَنْبِيَاء.

خداى عزوجل مى فرمايد: هر گاه ياد من بر بنده ام غالب شود، خواهش و خوشى او را در ياد خود قرار دهم و چون خواهش و خوشى او را در ياد خود قرار دهم عاشق من شود و من نيز عاشق او گردم و چون عاشق يكديگر شديم حجاب ميان خود و او را بر دارم و عشق خود را بر جان او چيره گردانم ، چندان كه مانند مردم دچار سهو و غفلت نمى شود، سخن اينان سخن پيامبران است ، اينان براستى قهرمانند.

يقول الله عزوجل اذ كان الغالب على العبد الاشتغال بى ، جعلت بغيته ولذته فى ذكرى فاذا جعلت بغيته ولذته فى ذكرى عشقنى و عشقته فاذا عشقنى و عشقته رفعت الحجاب فيما بينى و بينه و صيرت ذلك تغالبا عليه لايسهو اذا سها الناس اولئك كلامهم كلام الانبيأ اولئك الابطال حقا؛

زيارت امام حسين (علیه السلام) در شب جمعه امان از آتش دوزخ در روز قيامت خواهد بود.

زِيارَه الحُسَين (علیه السلام) فِي لَيلَهِ الجُمعَه اَمانُ مِن النّار يومَ القِيامَه؛

هر كس به خاطر خداى سبحان از چيزى بگذرد، خداوند بهتر از آن را به او عوض خواهد داد.

من ترك لله سبحانه شيئا عوضه الله خيرا مما ترك ؛