بیگناه دلير و گستاخ است.

البري‏ء جرىّ.

برادران دنيايى را زياد مكن كه اگر از نگهدارى آنها ناتوان شدى دشمنت گردند، و به راستى حكايت آنان حكايت آتش است كه زيادش بسوزاند و كم آن سود دهد.

لا تستكثرنّ من إخوان الدّنيا، فانّك إن عجزت عنهم تحوّلوا أعداء، و إنّ مثلهم كمثل النّار، كثيرها يحرق و قليلها ينفع.

كسى كه آرزو داشته باشد چيزى را كه ممكن نيست، انتظارش طولانى شود.

من امّل ما لا يمكن طال ترقّبه.

هر بیگناهى تندرست است.

كلّ بریء صحيح.

بر مبناى شك و ترديد برادرى خود را با برادرت قطع مكن، و پس از عذر خواهى و دلجويى از او دورى مكن.

لا تصرم اخاك على ارتياب و لا تهجره بعد استعتاب.

كسى كه در ميدان آرزوى خويش به پيش رود، با مرگ خويش به رو در افتد.

من جرى فى ميدان امله عثر بأجله.

چقدر دلير و گستاخ است بیگناه، و چه ترسو است آدم مشكوك.

ما اشجع البریء و أجبن المريب.

بر تو باد به برادران با صفا (و پاك دل) كه به راستى آنان در فراخى زندگى زيورند، و در بلا و گرفتارى كمك و ياور هستند.

عليك باخوان الصّفا فانّهم زينة في الرّخاء و عون في البلاء.

كسى كه آرزويش را دراز كند عملش را تباه كرده.

من اطال امله أفسد عمله.

دليرتر از بیگناه كسى نيست.

لا اشجع من بریء.

با تكيه بر رفاقتى كه ميان تو و برادرت هست حقّ او را تباه و ضايع مكن، كه برادرت نيست كسى كه تو حقّش را ضايع كنى.

لا تضيّعنّ حقّ اخيك اتّكالا على ما بينك و بينه، فليس لك بأخ من أضعت حقّه.

كسى كه به پايان آرزويش كوتاه باشد عملش نيكو گردد.

من قصر امله حسن عمله.

خود را حفظ كنيد از سرما در آغاز فصل سرما، و برخوردار شويد از آن در پايان آن، كه در بدنهاى شما آن كارى را كند كه در شاخه ‏هاى درختان كند، آغازش بسوزاند، و پايانش برگ بروياند.

توقّوا البرد فى اوّله و تلقّوه فی آخره، فانّه يفعل فى الابدان كما يفعل فى الاغصان، اوّله يحرق و آخره يورث.

برادرى مكن با كسى كه منقبت‏ها و خوبیهايت را میپوشاند، ولى عيبهايت را بگستراند و نشر دهد.

لا تواخ من يستر مناقبك و ينشر مثالبك.

كسى كه به پايان آرزوى خود رسيد، بايد چشم به راه فرا رسيدن مرگش باشد.

من بلغ غاية امله فليتوقّع حلول اجله.