نفوس نيكوكاران اباء و امتناع دارد از انجام كارهاى بدكاران.

نفوس الابرار تأبى افعال الفجّار.

ادب بهترين خوى و خصلت است.

الادب أحسن سجيّة.

پيروى از آرزو عمل انسانى را تباه سازد.

طاعة الامل تفسد العمل.

انتقام نمیكشد نيكوكار از بد كار.

لا ينتصف البرّ من الفاجر.

ادب (هر كس) صورتى (و نمودى) از عقل او است.

الادب صورة العقل.

خوشا به حال كسى كه آرزويش را كوتاه كند، و فرصت و مهلت خود را غنيمت داند.

طوبى لمن قصّر امله و اغتنم مهله.

از خوى و خصلت نيكان، وادار كردن خود و ديگران بر ايثار است.

من شيم الأبرار حمل النّفوس على الايثار.

ادب كمال مرد است.

الادب كمال الرّجل.

نهايت آرزو مرگ است (و با آمدن مرگ آرزوها بريده شود).

غاية الامل الاجل.

هنگامى كه جنايتها آشكار شد بركتها برداشته شود.

اذا ظهرت الجنايات ارتفعت البركات.

ادب يكى از دو حسب انسان است (يعنى ادب در برابر ساير حسبها به حساب آيد).

الادب احد الحسبين.

تباهى عمر (انسانى) در ميانه آمال و آرزوهاست.

ضياع العمر بين الآمال و المنى.

خوشرويى نيكوكارى است، و ترش رويى گناه و آزار است.

البشر مبرّة، العبوس معرّة.

ادب در انسان همچون درختى است كه ريشه‏اش عقل و خرد است.

الادب في الانسان كشجرة اصلها العقل.

بدترين مردم كسى است كه آرزوى دراز و عمل بد دارد.

شرّ النّاس الطّويل الامل السّیء العمل.