گشاده‏گى رو، و به شكفتگى و عطا بخشى و نيكوكارى و بذل هديه، همه اينها وسيله‏اى است براى جلب دوستى و محبت مردمان.

طلاقة الوجه بالبشر و العطيّة و فعل البرّ و بذل التّحيّة داع الى محبّة البريّة.

عقل خود را با ادب بيفروز همان گونه كه آتش با هيزم افروخته گردد.

ذكّ عقلك بالادب كما تذكّى النّار بالحطب.

آرزوها وسيله فريب بیخردان است.

الآمال تدنى الاجال.

بر تو باد به گشاده رويى كه آن كمند محبت است.

عليك بالبشاشة فانّها حبالة المودّة.

وسيله تزكيه و پاكسازى اخلاق، ادب نيكو است.

سبب تزكية الاخلاق حسن الادب.

آرزوها وسيله فريب بى خردان است.

الآمال غرور الحمقى.

خوشرويى بسيار، نشانه بخشندگى است.

كثرة البشر آية البذل.

كسي كه دست ياري و بخشش خويش را از خويشاوندانش دريغ بدارد، آن ها را از يك دست (ياري دهنده) محروم مي سازد، ولي خود از ياري و بخشش دست هاي بسياري بي بهره مي ماند.

مَنْ يَقبض يَدَهُ عن عَشيرتِهِ فانَّما يَقبِضُ يداً واحِدَةً عَنهُم و يُقبَضُ عنه أيدِي كَثيرةٌ منهم.

صلاح عقل، ادب است.

صلاح العقل الادب.

كسى كه فريفته آرزوها باشد فريب خورده است.

المغترّ بالآمال مخدوع.

كسى كه از بذل روى خوشش به تو بخل ورزد، بخششى به تو نخواهد كرد.

من بخل عليك ببشره لم يسمح ببرّه.

جوينده ادب، دور انديش‏تر از جوينده طلا است.

طالب الادب احزم من طالب الذّهب.

دنيا بر پايه آرزو است (و نبايد بدان دل بست).

الدّنيا بالامل.

روى شكفته بهتر است از ترش روى بخشنده.

وجه مستبشر خير من قطوب مؤثّر.

طلب كردن ادب، زيبايى حسب است.

طلب الادب جمال الحسب.