آرزو فريب دهد، و ظلم و تجاوز بر زمين زند.

الامل يخدع، البغى يصرع.

سماجت و پافشارى كردن (در سؤال) خوشرويى به جاى نگذارد.

لا بشاشة مع ابرام.

بر تو باد به ادب، كه آن زيور حسب است.

عليك بالادب فانّه زين الحسب.

آرزو، سخت فريبنده است.

الامل خوّان.

بيناترين مردم كسى است كه عيبهاى خود را ببيند، و از گناهانش كنده و جدا شود.

أبصر النّاس من أبصر عيوبه و أقلع عن ذنوبه.

هر چيزى ادب (خاص) خود را دارد.

لكلّ امر ادب.

آرزو فريب میدهد، و زندگانى میگذرد.

الامل يغرّ، العيش يمرّ.

كورى ديده، بهتر است كورى بصيرت.

ذهاب البصر خير من عمى البصيرة.

آخرت را به دنيا نفروشيد و خانه فانى شدنى را به سراى جاويدان مبادله نكنيد.

لا تبيعوا الاخرة بالدّنيا و لا تستبدلوا الفناء بالبقاء.

هر حسب و افتخارى پايان پذيرد مگر عقل و ادب.

كلّ الحسب متناه الّا العقل و الادب.

كسى كه عملش نيكو باشد به آرمان خود رسيده.

من أحسن عمله بلغ أمله.

از دست دادن چشم، بهتر است از فقدان بصيرت.

فقد البصر أهون من فقدان البصيرة.

مبادا سرگرم كننده ‏اى تو را از كار و عمل براى آخرت سرگرم سازد كه زمان كوتاه است

لا يشغلنّك عن العمل للآخرة شغل، فانّ المدّة قصيرة.

ادب اندك، بهتر است از نسب بسيار.

قليل الادب خير من كثير النسب.

آرزوها را دروغ بدانيد، و از عمرهاى خود با انجام بهترين عملها غنيمت گيريد، و همانند سبقت گرفتن مردمان عاقل و خردمند سبقت گيريد.

أكذبوا آمالكم و اغتنموا آجالكم بأحسن أعمالكم، و بادروا مبادرة اولى النّهى و الألباب.