كم است كه كسى غذاهاى زيادى بخورد مگر آنكه بيماريها ملازم او گردد.

قلّ من أكثر من فضول الطّعام الّا لزمته الأسقام.

بترس از كمى توشه و آمادگى خود را براى كوچ كردن خود بسيار كن.

احذر قلّة الزّاد و اكثر من الاستعداد لرحلتك.

كسى كه با مردم انس و الفت داشته باشد مردم او را دوست بدارند.

من تالّف النّاس احبّوه.

به راستى واردى كه در آيد بر انسان به پيروزى يا بدبختى، شايسته آن است كه بهترين اندوخته را براى آن آماده كرد.

انّ قادما يقدم بالفوز او الشّقوة لمستحقّ لافضل العدّة.

مؤمن با مردم انس دارد و ديگران نيز با او انس گيرند، و با مردم مهربانى كند.

المؤمن آلف مألوف متعطّف.

كسى كه دورى سفر را به ياد آورد آماده شود.

من تذكّر بعد السّفر استعدّ.

او است خدايى كه گواهى دهد براى او نشانه‏هاى هستى بر دل انكار كننده.

هو اللَّه الّذى تشهد له اعلام الوجود على قلب ذى الجحود.

كسى كه بشناسد روزگار را، از آماده شدن غافل نماند.

من عرف الايّام لم يغفل عن الاستعداد.

خداوند جلّ جلاله را چشمها هرگز آشكارا نبيند، اما دلها با نيروى حقيقت ايمان، وى را درك كنند.

لا تدرك اللَّه جلّ جلاله العيون بمشاهدة الأعيان، لكن تدركه القلوب بحقائق الايمان.

كسى كه آماده گردد براى سفر خويش شادمان باشد در حضر خويش (يعنى اكنون كه هنوز به سفر نرفته).

من استعدّ لسفره قرّ عينا بحضره.

خداى سبحان (چنان است كه) در خردها نگنجد، و در مسير وزش افكار در كيفيّت خاصّى قرار نگيرد، و در وهمها در نيايد تا به تصرّف آنها در آيد و محدود شود.

لم يتناه سبحانه في العقول فيكون في مهبّ فكرها مكيّفا، و لا في روّيات خواطرها محدّدا مصرّفا.

آمادگى خوبى است عمل براى روز جزا و بازگشت.

نعم الاعتداد العمل للمعاد.

خداى سبحان را خردها نبيند تا از وى بازگو كند، بلكه خداى تعالى پيش از توصيف هر وصف كننده‏اى خود آغاز به وصف خود كرده است.

لم تره سبحانه العقول فتخبر عنه، بل كان تعالى قبل الواصفين به له.

آماده شدن سود ندهد آن گاه كه زمان بگذرد.

لا تنفع العدّة اذا ما انقضت المدّة.

غواصّان درياى علوم و زيركى دركش نكنند، و همّتهاى والا و افكار بلند به كنه ذاتش نرسند.

غوص الفطن لا يدركه، و بعد الهمم لا يبلغه.