من شما را دستور میدهم به آمادگى نيكو و تهيه توشه بسيار براى روزى كه در آييد بر آنچه از پيش فرستيد، و پشيمان گرديد بر آنچه بر جاى نهيد و كيفر و پاداش بينيد بر آنچه عمل كرده‏ايد.

إنّى آمركم بحسن الاستعداد و الإكثار من الزّاد ليوم تقدمون على ما تقدّمون، و تندمون على ما تخلّفون، و تجزون بما كنتم تسلّفون.

نزديك هر چيز است امّا نه اين كه پوشيده باشد با آن، دور است از آنها امّا نه اين كه از آنها جدا باشد.

قريب من الاشياء غير ملابس بعيد منها غير مباين.

نبايد خانواده و دوستان تو بدبخت‏ترين مردم در رابطه با تو باشند (يعنى به ديگران بيشتر از آنها احسان و محبت كنى).

لا يكن اهلك و ذو ودّك أشقى النّاس بك.

نه به درون چيزها رفته، و نه از آنها بيرون آمده است.

ليس في الاشياء بوالج و لا عنها بخارج.

كسى كه به خاندان خود بد كند اميدى به او بسته نشود. حرف «الباء»

من أساء الى أهله لم يتّصل به تأميل.

نه حلول كرده است خداى سبحان در چيزها كه پندار شود در آنهاست، و نه دور است از چيزها كه گفته شود از آنها جداست.

لم يحلل اللَّه سبحانه في الأشياء فيكون فيها كائنا و لم ينأ عنها فيقال هو عنها بائن.

انسان بخيل نكوهيده است، آدم حسود اندوهگين است.

البخيل مذموم، الحسود مغموم.

كسى كه در باره ذات خداى تعالى تفكر كند، الحاد ورزيده از دين بيرون رود.

من تفكّر في ذات اللَّه الحد.

7 بخل، فقر و نيازمندى است.

البخل فقر.

كسى كه در باره ذات خداى تعالى بينديشد و تفكر نمايد، بى دين گردد.

من تفكّر في ذات اللَّه تزندق.

بخل، دشنام انگيز است.

الشّحّ مسبّة.

چهره‏ها در برابر عظمتش فروتن و خاضع، و دلها از هيبتش ترسان، و جانها در راه رسيدن به خشنودیاش خود را فانى سازند.

تعنو الوجوه لعظمة اللَّه و تجل القلوب من مخافته، و تتهالك النّفوس على مراضيه.

بخل، دشنام به بار آرد.

الشّحّ يكسب المسبّة.

هر چه را تنها و واحد خوانند بجز خداى سبحان اندك و تنهاست. (جز خداى سبحان كه در عين وحدت و يگانگى بیانتها و فرمانرواست)

كلّ مسمّى بالوحدة غير اللَّه سبحانه قليل.

بخل، انسان را پست و حقير سازد.

البخل يزرى بصاحبه.