بپرهيز از بخل كه آن پيراهن ندارى و ذلّت است، و مهارى است كه بخيل را به هر پستى و خوارى بكشاند.

ايّاك و الشّحّ فإنّه جلباب المسكنة و زمام يقاد به الى كلّ دناءة.

براستى كه انعام اندك از خداى سبحان، گرامیتر است از انعام بسيارى كه از خلق او باشد.

انّ اليسير من اللَّه سبحانه لاكرم من الكثير من خلقه.

بپرهيز از خسّت (و جمع آورى مال و ثروت) كه به راستى آنچه را بيش از قوت يك روز خود نگه داشته‏اى نسبت به آن مقدار، خزينه دار ديگران هستى.

ايّاك و الامساك فانّ ما امسكته فوق قوت يومك كنت فيه خازنا لغيرك.

مؤمن كسى است كه دوستیاش براى خدا، و خشمش براى خدا، و گرفتنش براى خدا، و واگذاردنش براى خدا باشد.

المؤمن من كان حبّه للَّه و بغضه للَّه و اخذه للَّه و تركه للَّه.

بپرهيزيد كه از بخل كه دشمن میدارد بخيل را بيگانه، و میگريزد و نفرت دارد از او نزديك.

ايّاكم و البخل فانّ البخيل يمقته الغريب و ينفر منه القريب.

مجموعه خير و خوبى در دوستى كردن در راه خدا و دشمنى كردن در راه خدا و محبّت در راه خدا و بغض در راه خدا است. (يعنى محور همه كارها بايد خدا باشد)

جماع الخير في الموالاة في اللَّه، و المعاداة في اللَّه، و المحبّة في اللَّه، و البغض في اللَّه.

فقيرترين مردم كسى است كه با داشتن ثروت و دارايى زندگى را بر خود سخت گيرد و ثروت را براى ديگران بر جاى گذارد.

افقر النّاس من قتّر على نفسه مع الغنى و السّعة و خلّفه لغيره.

كسى كه در راه خدا عطا كند و در راه خدا جلوگيرى كند و در راه خدا دوست بدارد و در راه خدا دشمن بدارد، براستى كه ايمان خود را به كمال رسانده است.

من اعطى في اللَّه، و منع في اللَّه، و أحبّ في اللَّه، و أبغض في اللَّه فقد استكمل الايمان.

دورترين بندگان از خداى تعالى بخيل ثروتمند است.

ابعد الخلائق من اللَّه تعالى البخيل الغنىّ.

نهايت ايمان دوستى كردن در راه خدا و دشمنى كردن در راه خدا و بخشش كردن در راه خدا و پيوند كردن در راه خداى سبحان است.

غاية الايمان الموالاة في اللَّه، و المعاداة في اللَّه، و التّباذل في اللَّه، و التّواصل في اللَّه سبحانه.

زشت‏ترين بخلها آن است كه كسى اموالى را از مستحقّان آن باز دارد.

اقبح البخل منع الاموال من مستحقّها.

كسى كه دوست دارد ايمانش كامل گردد بايد كه دوستیاش در راه خدا، دشمنیاش در راه خدا، خوشنودیاش در راه خدا و خشمش در راه خدا باشد.

من أحبّ أن يكمل ايمانه فليكن حبّه للَّه، و بغضه للَّه، و رضاه للَّه، و سخطه للَّه.

بخيل‏ترين مردم كسى است كه از خرج مال براى خود بخل ورزد، و آن را براى وارثانش بر جاى نهد.

ابخل النّاس من بخل على نفسه بماله و خلّفه لورّاثه.

كامل نشود ايمان بنده‏اى تا اين كه دوست بدارد هر كه را خداى سبحان دوست میدارد، و مبغوض دارد هر كه را خداى سبحان مبغوض دارد.

لا يكمل ايمان عبد حتّى يحبّ من احبّه اللَّه سبحانه، و يبغض من ابغضه اللَّه سبحانه.

آفت ثروت و دارايى، بخل است.

آفة الغنى البخل.