هر كس فراوان استغفار نمايد خداوند او را از هر غم و غصه اي رهائي مي بخشد و در هر تنگنائي راهي را به سويش مي گشايد و به او از جائي كه گمان نمي كند رزق و روزي مي دهد.

مَنْ اكثَرَ الاستغفارُ جَعَل اللهُ لَهُ من كلِّ همٍّ فَرَجاً وَ مِنْ كلِّ ضيقٍ مَخرَجاً و رزقُهُ من حيثُ لا يحتسِبُ.

معاويه بن عمار گفت: به امام صادق - عليه السلام - گفتم: شخصي احاديث و احکام شما را در ميان مردم تبليغ كرده و در دل شيعيان شما آن ها را جاي مي دهد و مردي هم از شيعيان شما تنها به عبادت مي پردازد؛ کدام يک از اين دو برترند؟ امام - عليه السلام - فرمود: کسي که احاديث ما را در دل شيعيان ما جاي مي دهد، از هزار عابد برتر است.

عَنْ مُعاوِيَةَ بْنِ عَمّارٍ: عَنِ الْإمامِ الصّادِقِ قُلْتُ لَهُ - عليهِ السَّلام - : رَجُلٌ راوِيَةٌ لِحَدِيثِکمْ يَبُثَّ ذلِک فِي النّاسِ وَ يَشُدَّهُ فِي قُلُوبِ شِيعَتِکمْ و لَعَلَّ عابِداً مِنْ شِيعَتِکمْ لَيْسَتْ لَهُ هذِهِ الرِّوايَةُ، أيُّهُما ... .

اسلام برهنه و عريان است، جامه و لباس آن حياء، زينت و آرايه اش وقار و سنگيني، مروّت و مردانگي آن كارهاي نيك و شايسته و ستون آن ورع و پارسائي است و براي هر چيزي اساس و بنياني است و اساس اسلام، حبّ و دوستي ما اهل بيت است.

الاسلامُ عريانٌ فلباسُهُ الحياءُ و زينتُهُ الوَقارُ و مُرُوَّتُهُ العَمَلُ الصّالِحُ و عِمادُهُ الورعُ ... .

شخصي با سخن راست خود ضربه اي به برادر مؤمن وارد مي آورد پس در پيشگاه خدا کذاب محسوب مي شود و شخصي به منظور دستيابي برادر مؤمن خود به خير و منفعت، دروغ مي گويد پس در پيشگاه خدا صادق قلمداد مي گردد.

انَّ الرجلَ لَيصدقُ علي اخيهِ فَينالُهُ عنتٌ من صدقٍ فيکوُن کذاباً عندَاللهِ و انَّ الرجلَ لَيکذبُ علي اخيهِ يريدُ به نفعه فيکونُ عندَاللهِ صادقاً.

بهترين و نيكوترين لباسِ دين، حياء است

أحسَنُ ملابِسِ الدّين الحياءُ.

هر گاه بر دشمنت تسلط يافتي، گذشت از او را شكرانه چيره آمدنت بر وي قرار ده.

إذا قَدَرتَ علي عُدوِّكَ فَاجعَل العَفوَ عنهُ شكراً لِلقُدَرةِ عليهِ.

دروغ می گوید کسی که گمان میبرد از دوستداران ماست ولی از دشمنان ما بیزاری نمی جوید.

کذب من زغم انه یحبنا و لم یتبرء من اعدائنا

در تفسير آيه «به هر كس حكمت داده شود، خير فراواني داده شده است» ؛ مراد از حکمت، بندگي خدا و شناختن امام است.

فِي بَيانِ قَوْلِهِ تَعالي «وَ مَن يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِي خَيْرًا كَثِيرًا» (بقره/269) ؛ هِيَ طاعةُ اللهِ وَ مَعْرِفَةِ الْاِمامِ.

ابو بصير گويد: به امام عرض کردم جانم به فدايت آيا به نظر شما هر کس امر امامت را انکار کند شما را رد کرده است؟ امام فرمود: اي أبا محمد (کنيه ابو بصير) هرکس امر امامت را نپذيرد، او همانند کسي است که رسول خدا و خداوند تبارك و تعالي را رد کرده است.

عَنْ أبِي بَصِيرٍ قالَ: قُلْتُ جُعِلْتُ فِداک أرأيْتَ الرَّادَّ عَلَيَّ هذا الأمْرَ فَهُوَ کالرّادِّ عَلَيْکمْ؟ فَقالَ: يا أبا مُحَمَّدٍ مَنْ رَدَّ عَلَيْک هذا الْأمْرَ فَهُوَ کالرّادِ علي رَسُولِ اللهِ صلّي الله عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ عَلي اللهِ تَبارَک وَ تَعالي.

هر کس به قصد زیارت امام حسین(علیه‎السلام)، پیاده از خانه‎اش خارج شود، خداوند در مقابل هر گام، برای او حسنه‎ای می‎نویسد و گناهی از او می‎زداید.

من خرج من منزله یرید زیارة قبر الحسین بن علی (علیه‎السلام) ان کان ماشیا کتبت له بکل خطوة حسنة و محاعنه سیئة...

دانش گنجينه ‏هايى اسـت و كـلـيدهاى آن پرسش است ؛ پس ، خدايتان رحمت كند ، بپرسيد ، كه با اين كار چهار نفر اجر مى‏ يابند : پرسشگر ، پاسخگو ، شنونده و دوستدار آنان .

العِلمُ خَزائنُ ومَفاتِيحُهُ السُّؤالُ ، فَاسألُوا رَحِمَكُمُ اللّه‏ُ فإنّهُ يُؤجَرُ أربَعةٌ : السائلُ ، والمُتَكلِّمُ ، والمُستَمِعُ ، والُمحِبُّ لَهُم .

جهاد چهار شاخه دارد : امر به معروف ، نهى از منكر ، پايدارى در جبهه هاى جنگ و دشمنى با تبهكاران .

الجِهادِ على أرْبَعِ شُعَبٍ : على الأمرِ بالمَعروفِ والنَّهيِ عنِ المُنكَرِ والصِّدْقِ في المَواطِنِ وشَنَآنِ الفاسقِينَ .

معلی بن خنیس گوید: در روز نوروز بر امام صادق علیه السلام وارد شدم، ایشان فرمودند که آیا این روز را می شناسی؟ عرض کردم: فدایت گردم این روز، روزی است که غیر عربها (ایرانیان) آن را گرامی داشته و به یکدیگر هدیه می دهند، امام صادق علیه السلام فرمودند: قسم به خانه عتیقی که در مکه هست این(تعظیم و هدیه دادن) ریشه طولانی و قدیمی دارد و برای تو آن را توضیح می دهم تا از آن مطلع شوی، گفتم: ای آقای من چنانچه این مطلب را از تو بیاموزم برای من بهتر از زنده شدن مردگانم و مردن دشمنان من است. حضرت فرمود: ای معلی! نوروز، روزی است که خداوند در آن از بندگان خویش میثاق گرفت که جز او را عبادت و پرستش نکرده و به او شرک نورزند و به فرستادگان و پیامبرانش و نیز ائمه هدی ایمان بیاورند. نوروز اولین روزی است که خورشید در آن طلوع کرد و باد در آن وزیدن گرفت و در آن روز درخشندگی زمین خلق شد. نوروز روزی است که کشتی نوح بر کوه جودی کناره گرفت و نوروز روزی است که افرادی که از خانه های خود خارج شده و به آزمایش الهی از دنیا رفتند، مجددا به دنیا بازگشتند. در این نوروز است که جبرئیل بر پیامبر اکرم، صل الله علیه وآله، نازل شد و درست در همین روز است که پیامبر اسلام، حضرت علی را بر شانه خود گذاشت تا او بتهای قریش را از بیت الحرام پایین کشید و آنها را درهم شکست. نوروز روزی است که پیامبر به اصحابش دستور داد تا در مورد خلافت و ولایت مؤمنان با حضرت علی علیه السلام بیعت کنند و در همین نوروز بود که پیامبر، صل الله علیه وآله، علی، علیه السلام، را به سوی جنیان فرستاد برای او از آنان یعت بگیرد. نوروز روزی است که برای حضرت علی بیعت مجدد گرفته شد و نوروز روزی است که حضرت علی، علیه السلام، بر اهل نهروان پیروز شد و ذوالثدیه را کشت و نوروز روزی است که قائم ما در آن روز ظاهر می گردد و بالاخره نوروز روزی است که قائم ما در این روز بر دجال پیروز می شود و او را بر زباله دان کوفه آویزان می کند و هیچ نوروزی نیست مگر آنکه ما در آن روز توقع ظهور حضرت حجت، عجل الله تعالی فرجه الشریف، را داریم چرا که این روز، از روزهای ما و شیعیان ما است که عجم (ایرانیان) آنرا گرامی دشته ولی شما آنرا ضایع نمودید...

معلی بن خنیس قال: دخلت علی الصادق جعفربن محمد، علیه السلام، یوم النیروز فقال، علیه السلام، اتعرف هذا الیوم؟ قلت: جعلت فداک، هذا یوم تعظمه العجم و تتهادی فیه، فقال ابوعبدالله الصادق، علیه السلام، والبیت العتیق الذی بمکة ما هذا الامر قدیم افسره لک حتی تفهمه. قلت: یا سیدی ان علم هذا من عندک احب الی من ان یعیش امواتی و تموت اعدائی! فقال: یا معلی! ان یوم النیروز هوالیوم الذی اخذ الله فیه مواثیق العباد ان یعبدوه و لایشرکوا به شیئا و ان یؤمنوا برسله و حججه، و ان یؤمنوا بالائمه، علیه السلام، و هو اول یوم طلعت فیه الشمس، و هبت به الریاح، و خلقت فیه زهرة الارض، و هو الیوم الذی استوت فیه سفینة نوح، علیه السلام، علی الجودی، و هو الیوم الذی احیی الله فیه الذین خرجوا من دیارهم و هم الوف حذر الموت فقال لهم الله موتوا ثم احیاهم (75) و هو الیوم الذی نزل فیه جبرئیل علی النبی صلی الله علیه وآله و هو الیوم الذی حمل فیه رسول الله صل الله علیه وآله امیرالمؤمنین علی، علیه السلام، منکبه حتی رمی اصنام قریش من فوق البیت الحرام فهشمها، و کذلک ابراهیم، علیه السلام، و هو الیوم الذی امر النبی، صل الله علیه وآله، اصحابه ان یبایعوا علیا، علیه السلام، بامرة المؤمنین، و هو الذی وجه النبی، صل الله علیه، علیا الی وادی الجن یاخذ علیهم بالبیعة له، و هو الیوم الذی بویع لامیرالمؤمنین، علیه السلام، فیه البیعة الثانیه، و هو الیوم الذی ظفر فیه باهل النهروان و قتل ذالثدیة و هو الیوم الذی یظهر فیه قائمنا و ولاة الامر و هو الیوم الذی یظفر فیه قائمنابالدجال فیصلبه علی کناسة الکوفة، و ما من یوم نیروز الا و نحن نتوقع فیه الفرج، لانه من ایامنا و ایام شیعتنا، حفظته العجم و ضیعتمو انتم...

اى على : هر كس از امتم چهل حديث را حفظ كند كه به آن وسيله ، رضاى خدا و آخرت را طلب نمايد خداوند در قيامت او را با پيامبران ، صديقين ، شهدا و صالحين مهشور مى نمايد و اينان چه خوب رفقايى هستند.

يا على ، من حفظ من امتى اربعين حديثا يطلب بذلك وجه الله عزوجل والدار الاخرة حشره الله يوم القيامة مع النبيين و الصديقين و الشهداء و الصالحين و حسن اولئك رفيقا؛

و خداوند هرگز خلقش را بدون پيامبر يا كتابي آسماني رها نساخته است و آنها با اندك بودن ياران، هرگز در انجام وظيفه كوتاهي نكردند، بعضي از آنان بشارت بعضي پيامبران آينده را داده اند.

وَ لَم‎ْ يُخْلِ اللهُ سُبحانَهُ خَلْقَهُ مِنْ نبيٍّ مُرسل ... .