شما را سفارش مى كنم به دعا كردن، زيرا با هيچ چيز به مانند دعا به خدا نزديك نمى شويد و دعا كردن براى هيچ امر كوچكى را، به خاطر كوچك بودنش رها نكنيد، زيرا حاجتهاى كوچك نيز به دست همان كسى است كه حاجتهاى بزرگ به دست اوست.

عَلَيكُم بِالدُّعاءِ ، فَإِنَّكُم لاتَقَرَّبونَ إِلَى اللّه بِمِثلِهِ ، وَلا تَترُكوا صَغيرَةً لِصِغَرِها أَن تَدعُوا بِها ، إِنَّ صاحِبَ الصِّغارِ هُوَ صاحِبُ الكِبارِ؛

توبه ريسمان خدا و عنايت خاص او به بندگان خويش است و براي بنده شايسته است كه در هر حال توبه نموده و به سوي پروردگار خويش باز گردد.

التّوبَةُ حبلُ اللهِ و مَدَدُ عنايَتِهِ و لابّد لِلْعبدِ من مداوَمَةِ التّوبةِ علي كلِّ حالٍ.

كسي كه سوره انفال و برائت را در هر ماه بخواند؛ هرگز نفاق در او راه نمي يابد و از شيعيان اميرالمؤمنين - عليه السّلام - خواهد بود.

مَن قَرَأَ سُورَةَ الاَنفالِ و سُورَةَ بَراءَةٍ في كل شَهرٍ لم يَدْخُلْهُ نفاقٌ أبداً و كانَ مِن شيعةِ أميرِ المؤمنينَ - عليه السّلام - .

هيچ نعمتي نيست كه خداوند به بنده اي عطا كند، کوچک باشد يا بزرگ و بنده بگويد: «الحمد الله»، مگر اينكه شكر آن را گزارده باشد.

ما أنعَمَ اللهُ علي عبدٍ بِنِعمةٍ صَغُرتْ او كَبُرت فقال: ألحمدُ للهِ، إلاّ أدّي شُكرَها.

وقتي قائم ما قيام كند، خداوند چشمان و گوشهاي شيعيان ما را تيز مي كند، به گونه اي كه ميان قائم و شيعيانش پيكي نيست، او صحبت مي كند و آنها مي شنوند و او را مي بينند، در حالي كه او در جاي خود مي باشد.

ان قائمَنا اذا قام مدَّ اللهُ عزَّوجلَّ لشيعتنا في اسماعهم و ابصارهم حتي لا يكون بينهم و بين القائم بريد، يكلمهم فيسمعون و ينظرون اليه و هو في مكانه.

مؤمنی که در جوانی قرآن بخواند ، قرآن با گوشت و خون او آمیخته میشود. خداوند او را با سفیران بزرگوار و نیکوکار محشور می کند و روز قیامت قرآن مدافع اوست.

مَن قَرَءَ القُرآن و هُوَ شابٌ مُؤمِن اِختَلَطَ القُرآن بِلَحمِهِ وَ دَمِهِ ، جَعَلَهُ الله مَعَ السَّفَرَةِ الکِرامِ البَرَرَة و کانَ القرآنُ حَجیجاً عَنهُ یَومَ القِیامَة

شخصیّت و كمال مؤمن در سه خصلت است: آشنا بودن به مسائل و احكام دین، صبر در ناملایمات، برنامه ریزى دقیق در زندگى..

كَمالُ الْمُؤْمِنِ فى ثَلاثِ خِصال: الْفِقْهُ فى دینِهِ، وَ الصَّبْرُ عَلَى النّائِبَةِ، وَالتَّقْدیرُ فِى الْمَعیشَةِ.

منادي اي به نام «قائم آل محمد» - صلَي الله عليه و آله - ندايي مي دهد. زراره گفت به امام گفتم: بعضي از مردم اند يا همه مردم؟ امام پاسخ داد: نداء عام است و همه با زبان خود آنرا مي شنوند. به امام عرض کردم: پس چه کسي در برابر اين وضوح و صراحت ابلاغ، به مخالفت برمي خيزد؟ امام پاسخ داد: ابليس مردم را آن چنان مورد وسوسة خويش قرار مي دهد که در پايان شب، مردم نسبت به قيام امام، شك مي كنند.

يُناديِ مُنادٍ بِاسْمِ الْقائِمِ - عليه السّلام - قلْتُ: خاصٌّ أمْ عامٌّ؟ قالَ: عامٌّ يَسْمَعُ کلُّ قَوْمٍ بِلِسانِهِمْ، قلْتُ فَمَنْ يُخالِفُ الْقائِمَ وَقَدْ نُودِيَ بِإِسْمِهِ؟ قالَ لا يَدَعُهُمْ إِبْلِيسُ ... .

سودمندترين چيزها براي آدمي، اين است كه در رسيدگي به عيب هاي خود بر مردم پيشي گيرد.

أَنفَعُ الأَشيَاءِ لِلمَرءِ سَبقُهُ النَّاسَ إِلي عَيبِ نَفسِهِ.

هر كس از شيعيان ما چهل حديث حفظ نمايد خداى عزوجل او را در روز قيامت ، عالم و فقيه مبعوث مى كند و عذابش نخواهد كرد.

من حفظ من شيعتنا اربعين حديثا بعثه الله عزوجل يوم القيامة عالما فقيها و لم يعذبه ؛

درخواست حاجت از مردم، موجب از بين رفتن عزّت انسان و نابود شدن شرم و حياء مي گردد.

طلبُ الحوائجِ الي النّاسِ استِلابٌ للعزّةِ و مذهبةٌ للحياءِ.

هيچ كس از اولين و آخرين (مخلوقات) نيست مگر اينكه به شفاعت محمّد ـ صلي الله عليه و آله ـ در روز قيامت نياز دارد.

ما أحدٌ من الأوّلين و الآخرينَ الاّ و هُوَ يحتاجُ اِلي شَفاعَةِ محمّدٍ ـ صلي الله عليه و آله ـ يومَ القيامَةِ.

برترين اعمال نماز اوّل وقت، نيكي به پدر و مادر و جهاد در راه خدا.

أي الاعمال أفضَلُ؟ قال: الصّلاةُ لِوَقتِها و برّ الوالدين و الجِهادُ في سبيل اللهِ.

زائر امام حسین علیه السلام شفیع صد نفر در روز قیامت می باشد کسانی که آتش دوزخ بر ایشان واجب شده است و کسانی که در دنیا از مسرفین بودند.

عَنْ سَیْفٍ التَّمَّارِ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ عَلَیهِ السَلام قَالَ سَمِعْتُهُ یَقُولُ زَائِرُ الْحُسَیْنِ عَلَیهِ السَلام مُشَفَّعٌ یَوْمَ الْقِیَامَةِ لِمِائَةِ رَجُلٍ کُلُّهُمْ قَدْ وَجَبَتْ لَهُمُ النَّارُ مِمَّنْ کَانَ فِی الدُّنْیَا مِنَ الْمُسْرِفِینَ

(در پاسخ ابن ابى العوجاء كه پرسيد: چرا خداوند خود را از مردم در پرده داشت و آن گاه پيامبران را سويشان فرستاد؟ ) واى بر تو كسى كه قدرتش را در وجود تو نشان داده چگونه خود را از تو پوشيده داشته است ؟ تو را كه نبودى پديد آورد، كوچك بودى بزرگت كرد، ناتوان بودى توانايت گردانيد... حضرت پيوسته مظاهر قدرت خدا را كه در وجود من است و نمى توانم منكرشان شوم برايم برشمرد تا جايى كه خيال كردم خداوند بزودى ميان من و او ظاهر خواهد شد.

و قد ساءله ابن اءبى العوجاء: ولم احتجب عنهم و اءرسل اليهم الرسل ؟ ويلك و كيف احتجب عنك من اءراك قدرته فى نفسك ؟ نشاءك ولم تكن و كبرك بعد صغرك و قواك بعد صعفك ... وما زال يعد على قدرته التى هى فى نفسى التى لا ادفعها حتى ظننت اءنه سيظهر فيما بينى و بينه ؛