همانا مردم زمان غيبت كه امامت او را پذيرفته اند و منتظر ظهور اويند، برتر از افراد همه زمانها هستند.

ان اهل زمان غيبة، القائلون بامامتِه، المنتَظرون لظُهورِهِ افضَلُ اهل كلِ زمانٍ.

چیزهاى دنیا اگر حلال باشد حساب و بررسى مى شود و اگر از حرام به دست آید عذاب و عقاب دارد و اگر حلال و حرام آن معلوم نباشد سختى و ناراحتى خواهد داشت. پس باید دنیا (و موجوداتش) را همچون میته و مردارى بشناسى كه به مقدار نیاز و اضطرار از آن استفاده كنى.

إنَّ الدُّنْیا فى حَلالِها حِسابٌ، وَ فى حَرامِها عِقابٌ، وَفِى الشُّبَهاتِ عِتابٌ، فَأنْزِلِ الدُّنْیا بِمَنْزَلَهِ المیتَهِ، خُذْمِنْها مایَكْفیكَ.

شكر گزاري، مايه مصون ماندن از فتنه است.

الشُّكرُ عِصمَةٌ مِنَ الفِتنةِ.

از علائم پستى شخص، شكر نكردن از ولى نعمت است.

أللُؤْمُ أنْ لا تَشْكُرَ النِّعْمَهَ.

مزاح و شوخى ـ هاى زیاد و بیجا ـ شخصیّت و وقار انسان را از بین مى برد، و چه بسا افراد ساكت داراى شخصیّت و وقار عظیمى مى باشند.

ألْمِزاحُ یَأْكُلُ الْهَیْبَهَ، وَ قَدْ أكْثَرَ مِنَ الْهَیْبَهِ الصّامِت

هيچ دعايى زودتر از دعايى كه انسان در غياب كسى مى كند، مستجاب نمى شود.

لَيسَ شَىْ ءٌ أَسرَعَ إِجابَةً مِن دَعوَةِ غائِبٍ لِغائِبٍ؛

هلاكت و نابودى دین و ایمان هر شخص در سه چیز است: تكبّر، حرص، حسد. تكبّر سبب نابودى دین و ایمان شخص مى باشد و به وسیله تكبّر شیطان ـ با آن همه عبادت ملعون گردید. حرص و طمع دشمن شخصیّت انسان است، همان طورى كه حضرت آدم (علیه السلام) به وسیله آن از بهشت خارج شد. حسد سبب همه خلاف ها و زشتى ها است و به همان جهت قابیل برادر خود هابیل را به قتل رساند.

هَلاكُ الْمَرْءِ فى ثَلاث: اَلْكِبْرُ، وَالْحِرْصُ، وَالْحَسَدُ; فَالْكِبْرُ هَلاكُ الدّینِ،، وَبِهِ لُعِنَ إبْلیسُ. وَالْحِرْصُ عَدُوّ النَّفْسِ، وَبِهِ خَرَجَ آدَمُ مِنَ الْجَنَّهِ. وَالْحَسَدُ رائِدُ السُّوءِ، وَمِنْهُ قَتَلَ قابیلُ هابیلَ.

پيامبر اكرم در مريضي (اي كه منجر به شهادتشان شد) به حضرت فاطمه - عليها السلام - فرمود: قسم به آن كسي كه جانم در دست اوست، حتماً مهدي و هدايت گري براي اين امت مي آيد و قسم به خدا او فرزند تو است.

قال رسول الله - صلّي الله عليه و آله - لِفاطمة في مرضِهِ: و الّذي نفسي بيده لابُدَّ لِهذِهِ الاُمَّةِ مِن مهديٍ و هو واللهِ مِن وُلدِكِ.

مواظب باش از اين كه بخواهي شايعه و سخن پراكني نمائي و يا اين كه بخواهي دنبال مقام و رياست باشي و تشنه آن گردي، چون هر دوي آن ها انسان را هلاك خواهد نمود.

إيّاكَ وَ الاْذاعَةَ وَ طَلَبَ الرِّئاسَةِ، فَإنَّهُما يَدْعُوانِ إلَي الْهَلَكَةِ.

هر کس زبانش راست گوید عملش پاکیزه گردد، و هر کس نیتش خیر باشد روزی‌اش زیاد گردد، و هر که با خانوادۀ خود خوش‌رفتاری کند، عمرش طولانی شود.

مَن صَدَقَ لِسانُهُ زَکا عَمَلُهُ، و مَن حَسُنَتْ نِیَّتُهُ زِیدَ فی رِزقِهِ، و مَن حَسُنَ بِرُّهُ بأهلِ بَیتهِ مُدَّ لَهُ فی عُمرِهِ.

He whose tongue tells the truth, his actions will be purified; he whose intention is good, his daily bread will increase; and he who is good-tempered with his family, his lifetime prolongs.

ما جماعت بنی هشام بزرگان و کوچک های خود را امر می کنیم به دشنام دادن و لعن و بیزاری جستن از آن دو نفر( ابوبکر و عمر)

نحن معاشر بنی هاشم نامر کبارنا و صغارنا بسبهما و البرائت منهما

نالۀ مؤمن بیمار، تسبیح خداست و فریادش، ذکر لا اله الا الله و خوابیدنش در بستر، عبادت است.

أنِینُ المُؤمِنِ المَریضِ تَسبِیحٌ، و صِیاحُهُ تَهلِیلٌ، و نَومُهُ عَلَی الفِراشِ عِبادَةٌ،

The groan of a sick believer is God’s praise, his shout is the mention of La ilaha illa Allah and his resting in the bed is prayer.

يكي از مصائب و ناراحتي هاي كمرشكن، همسايه اي است كه اگر به او احسان و خدمتي شود آن را پنهان و مخفي دارد و اگر ناراحتي و اذيّتي متوجّه اش گردد آن را علني و آشكار سازد.

مِنَ الْفَواقِرِ الّتي تَقْصِمُ الظَّهْرَ جارٌ إنْ رأي حَسَنَةً أطْفَأها وَ إنْ رَأي سَيِّئَةً أفْشاها.

البته انسان با ايمان در زمان حضرت قائم در حاليکه در مشرق است، برادر و دوست خود را که در مغرب بسر مي برد مي بيند و همچنين، آنکس که در مغرب است، برادر خود را در مشرق مي بيند.

إِنَّ الْمُؤْمِنَ فِي زَمانِ الْقائِمِ وَ هوَ بِالْمَشْرِقِ لَيَري أَخاهُ الَّذي فِي المَغْرِب وَ کذا الَّذيِ فِي الْمَغْرِبِ يَري أَخاهُ الَّذيِ فِي الْمَشْرِقِ.

آنگونه كه حقّ حياء و شرمساري است، از خداوند حياء داشته باشيد. از حضرت سؤال شد: اي رسول خدا ! چه كسي آنگونه كه حقّ حياء است از خداوند حياء مي كند. حضرت فرمود: كسي كه (بخواهد) آنگونه كه سزاوار و شايسته حياء است از پروردگار خويش حياء كند، بايد هميشه مرگ در جلوي چشمانش حاضر باشد، نسبت به دنيا و زينت آن زهد بورزد و مراقب انديشه و خوراك خويش باشد و عالم قبر و بلاها را فراموش نكند.

استَحيوُا من اللهِ حقَّ الحياء، فقيل: يا رسول الله و مَنْ يستحيِ من الله حقَّ الحياء؟ فقال: مَنِ استحيَ ... .