تواضع و فروتني مقام و منزلت انسان را رفيع کرده و تكبر و خودخواهي مقام او را پايين مي‌آورد.

التّواضُعُ يَرفَعُ، التكبّرُ يَضَعُ.

نفس خويش را از مقام و منزلت خود پائين بياور، آنگاه مردم تو را در جايگاهي بالاتر از آن كه داري، قرار خواهند داد.

نَزِّل نفسَكَ دونَ منزِلتِها تُنَزِّلكَ النّاسُ فوقَ منزلتِكَ.

عبادت، رستگاري است.

العبادة فَوزٌ.

زشت‌ترين بذل و بخشش، اسراف و زياده‌روي است.

أقبحُ البَذلِ السَّرَف.

انسان، با نيّت خوب و اخلاق خوب، به تمام آنچه در جستجوى آن است، از زندگى خوش و امنيت محيط و روزى زياد، دست مى يابد.

وُصولُ المَرءِ اِلى كُلِّ ما يَبتَغيهِ مِن طيبِ عَيشِهِ وَ اَمنِ سِربِهِ وَ سَعَةِ رِزقِهِ بِحُسنِ نيَّتِهِ وَ سَعَةِ خُلقِهِ؛

زياده‌روي، مقدمه فقر و تنگدستي است.

التّبذيرُ عنوانُ الفاقَة.

كسي كه به زياد‌ه‌روي افتخار كند، با فقر و تنگدستي خوار و زبون مي‌گردد.

مَنِ افْتَخَرَ بالتَّبذير اُحتُقِر بالأفلاس.

انسان به واسطه ايمان، به بلندترين قلّه سعادت نائل مي گردد و از سرور كامل برخوردار مي شود.

بالايمانِ يُرتَقي الي ذِروَةِ السعادَةِ و نِهايةِ الحبورِ.

انديشه و تامّل در نعمت هاي الهي، خوب عبادتي است.

التّفكرُ في آلاءِ الله نعمَ العبادةِ.

در هنگام خشم، ادبي نيست.

لا اَدَبَ مَعَ غَضَبٍ.

اگر دوست دار خدا هستيد (و به او عشق مي ورزيد)، پس محبت دنيا را از قلبهايتان خارج سازيد.

ان كنتم تحبُّونَ اللهَ فاخرِجُوا من قلوبِكُم حبَّ الدّنيا.

همانطور كه خورشيد و ماه با همديگر جمع نمي شوند، همچنين حب خداوند و حب دنيا با هم جمع نمي گردند

كما انّ الشَّمسَ و القَمَرَ لا يجتمعانِ، كذلِكَ حبُّ اللهِ و حبُّ الدّنيا لا يجتمعان.

توبه رحمت پروردگار را نازل مي کند.

التّوبَةُ تَسْتَنْزِلُ الرَّحْمَةَ.

نتيجه توبه جبران كوتاهي و ضعف هاي نفس مي باشد.

ثَمَرةُ التَّوبَةِ اِسْتِدْراكُ فَوارِطِ النَّفس.

اندکي توبه و طلب‌ آمرزش موجب پاك شدن گناهان خواهد شد.

يَسيرُ التَّوبةِ و الاستغفارِ يُمَحّص المَعاصي.