ادب بياموزيد، زيرا كه [در اين صورت] اگر پادشاه باشيد، برجسته مى‏شويد، اگر ميانه باشيد، سرآمد مى‏شويد و اگر تنگ‏دست باشيد، با ادبتان گذران زندگى مى‏كنيد.

عَلَيْكُمْ بِالاَدَبِ ، فَاِنْ كُنْتُمْ مُلوكا بَرَزْتُمْ وَ اِنْ كُنْتُمْ وَسَطا فُقْتُمْ ، وَ اِنْ اَعْوَزَتْكُمُ الْمَعيشَةُ عِشْتُمْ بِاَدَبِكُم؛

خداوند براى ما، شيعيان و پيروانى برگزيده است كه ما را يارى مى كنند، با خوشحالى ما خوشحال مى شوند و در اندوه و غم ما، محزون مى گردند.

اِنَّ اللّهَ ... اِخْتارَ لَنا شيعَةً يَنْصُرُونَنا وَ يَفْرَحُونَ بِفَرَحِنا وَ يَحْزَنُونَ لِحُزْنِنا.

حسادت، مركب سختي هاست.

اَلْحَسَدُ مَطِيَّةُ التَعَبِ.

خشوع و خضوع، زيور و زينت عبادتِ پروردگار است.

زينُ العبادَةِ الخشوعُ.

ادب نيكو، بهترين پشتيبان و برترين همنشين است.

حُسنُ الاَدَبِ خَيرُ مُوازِرٍ وَ اَفضَلُ قَرينٍ.

خشوع و خضوع، زيور و زينت عبادتِ پروردگار است.

زينُ العبادَةِ الخشوعُ.

برگزيدن راستي و اجتناب از دروغ، زيباترين خوي و برترين ادب است.

تَحَرِّي الصِّدْقِ وَ تَجَنُّبُ الْكِذْبِ اَجْمَلُ شيمَةٍ وَ اَفْضَلُ اَدَبٍ.

حسود را شفا نمي دهد مگر از دست رفتن نعمت.

اَلْحاسِدُ لا يَشْفيهِ إِلاّ زوالُ النِّعْمَةِ.

برترين عبادت، عفّتِ شكم و شهوت است.

افضلُ العبادَةِ عِفَّةُ البَطنِ وَ ال‍فَرجِ.

براى ادب‏ آموزى، تجربه‏ ها كافى ‏اند.

كَفى بِالتَّجارِبِ مُؤَدِّبا ؛

بخشنده، كسي است كه از حرام هاي الهي دوري كرده و از عيوب، مبرّا و پاك باشد.

الكريم مَن تجنَّبَ المحارم و تنزَّهَ عن العيوب.

براي حسود، هر آنچه بر سرش مي آيد، كافي است.

حَسبُ الْحاسِد ما يُلْقي.

برترين جهاد، مبارزه كرن با هواي نفس و بازگرفتن آن از لذت هاي دنياست.

افضلُ الجهادِ جهادَ النفسِ عن الهوي و فطامها عن لذّات الدنيا.

با نفسهايتان در دنيا مجاهده كنيد و از دنيا منصرفش كنيد، چرا كه دنيا به سرعت از بين مي رود و لغزشگاه هايش بسيار است.

حارِبوا انفُسَكم علي الدُّنيا و اصرِفُوها عَنها فانّها سريعة الزّوال و كثيرة الزلزال.

حسود، آسايش ندارد.

اَلْحَسُودُ لا يَسُودُ.